Petra (28) woont met man (29) en zoon (1,5) in het midden van Nederland.
Op dit weblog schrijft ze over persoonlijke zaken en haar gezinsleven. Petra werkt als freelance tekstschrijver, webredacteur en blogger. Meer daarover lees je op haar portfoliosite.
Duizendpoot
“Jij bent toch ook echt een duizendpoot!” Dit compliment kreeg ik van de week op Twitter. En ja, zo zou je mij eigenlijk best kunnen omschrijven. Een duizendpoot. Ik ben mama, en besteed veel tijd aan mijn kleine boefje. Maar ik ben ook freelance tekstschrijver en webredacteur. Met betaalde opdrachten. Daarnaast doe ik veel eigen projecten, zoals het weblog Eigenwijze Darmen voor mensen met bijvoorbeeld de ziekte van Crohn of Colitis Ulcerosa. Ik blog ook voor Mamaplaats.nl over de balans tussen werk en privé. Een balans waar ik zelf soms mee worstel. Dat is ook niet gek als je bedenkt wat ik allemaal doe en wil.
In mijn vrije tijd mag ik graag scrappen. Dat zal jullie niet zijn ontgaan. Ik ben nog steeds bezig met het baby album van C., en zijn 2e album mag ook al gestart worden. (De albums lopen van oktober tot oktober.) In 2012 start ik met een soort van P365 project, genaamd “Project Life“. Een jaar lang in foto’s en dagboekstukjes bijhouden hoe ons leven eruit ziet. Tussendoor heb ik nog even een kussen gebreid, maak ik mijn kerstkaarten zelf, doe ik wat naai- en verstelwerk als er een broek korter moet of een zak gerepareerd. En oh, ja… ik sport ook elke week.
Het huishouden doe ik samen met de man des huizes. De was is meestal voor mijn rekening. Net als de strijk. Al bespaar ik daar tijd op, door niet meer alles te strijken. Als ik dan tijd overhoud, schrijf ik brieven die ik per #echtepost verstuur. Er zijn dagen dat ik me suf twitter. Regelmatig ontwerp ik een nieuwe layout voor een van mijn websites…
Waar ik de tijd vandaan haal? Ik heb werkelijk geen idee. Ik doe het gewoon. Ik doe de dingen wanneer ik er zin in heb. Soms dagen lang heel weinig, soms ineens veel tegelijk. Afwisseling is het toverwoord. Een beetje van dit, en een beetje van dat. Natuurlijk heeft dat hap-snap-gedoe ook een keerzijde. Het kan chaotisch worden. Dat je niet meer weet hoe of wat. Of overal half-affe-projectjes hebt liggen. Soms heb ik dat ook. Maar dan geef ik mezelf een schop onder de kont. Dan rond ik het af en kan ik weer aan nieuwe dingen beginnen.
Facebook opgeruimd
Privé? Zakelijk? Een mix van beiden? Ik wist het niet meer. Mijn lijst met facebook vrienden was een vergaarbak geworden van zakelijke kennissen, collega’s, offline vrienden, online vrienden, familie en mensen die mij volgen via blog en twitter. Het werd onoverzichtelijk voor mij. Daarom heb ik een grote opruiming gehouden. Van 118 vrienden naar 90.
In mijn lijst staan nu alleen nog maar mensen die ik in het echt ken, of met wie ik een online vriendschap heb opgebouwd. Zo zie ik in mijn tijdlijn tenminste weer nieuws van de mensen die dicht bij mij staan. Voel je niet afgewezen als je niet meer in mijn lijst staat, ik vind je vast wel aardig. Ik blijf je volgen via blog en twitter.
Ik word beroemd!
“Ik heb sterk het gevoel dat ik je ergens van ken…” zegt de verkoopster bij Etos. Ik kijk haar onderzoekend aan. Ze komt mij ook bekend voor, maar héy: ik ben hier vaste klant. Misschien is dat het? “Nee, ik ken je ergens anders van…”
Ehm.. zijn we buren? Sporten we in hetzelfde zwembad? Waren we op hetzelfde feestje? Ben je de zus van een vroeger vriendinnetje? Lees je mijn weblog? Of lees je het magazine ‘Jij en je Kinderen’? Daar stond ik in! Dit laatste zeg ik niet zonder trots. Want lieve lezers, ik stond weer in een magazine! Het is niet eens dat ik het zelf opzoek hoor, ik word er voor gevraagd.
Extra bezoekers; welkom!
Kreeg ik na de eerste keer een voorzichtige vraag of ik dat was, in dat blad… Zo kreeg ik nu diverse berichtjes op Twitter in de strekking van ‘Hé Peet! Je stond in het blad, leuk!’ Véél extra bezoekers heeft het me trouwens niet opgeleverd. Op de dag dat het magazine op de mat viel, had ik een gezellige 190 bezoekers extra, maar daarna viel ik weer terug in de normale aantallen. Ik heb ook geen reactie’s op mijn blogs gezien van nieuwe bezoekers. (En ja, dat vind ik stiekem wel een beetje jammer. Maar wie weet komt het nog *positivo*)
Wel heel leuk
Al met al vind ik het wel heel leuk om af en toe in een blad te staan. Een stukje erkenning, dat mijn blog leuk is om te lezen. Dat doet me goed en dat inspireert me weer tot het schrijven van meer stukjes. Zo merk ik dat mijn blog de laatste artikelen nogal veel over mijzelf gaat. Mijn blog is ook een spiegel. Bén ik te veel met mezelf bezig? Verwaarloos ik C. niet een beetje momenteel?
Nee hoor, wees niet bang. Zoonlief komt niets te kort. Maar ik beloof: ik schrijf ook snel weer een stukje over mijn kleine boefje. Nadat ik met mijn eigen ego klaar ben… (*bloos* :-$)
In het echt
Soms loop ik door de stad en ‘voel’ ik dat ik iemand eerder heb gezien. Of dat ik iemand ken. Of dat iemand mij in de trein aanstaart met een blik van herkenning. En daar blijft het dan bij. Ik zou diegene willen aanspreken, maar het ligt eraan wie het is.
Als ik bijvoorbeeld mijn stadsgenootje tegenkom, die ik tot nu toe alleen van Twitter ken, dan zou ik haar zeker aanspreken. Of als ik op Utrecht CS ineens een bekende van Twitter (BT-er?) tegenkom, die mij ook volgt, zou ik wel gedag zeggen en vragen of het klopt dat ik haar ken van Twitter.
Sinds 2003 heb ik door de jaren heen een aantal bloggers in het echt ontmoet. Stuk voor stuk leuke meiden. Helaas blijkt het met al die drukke levens best lastig om er een hechte vriendschap op na te houden. Nog afgezien van het feit dat de helft in Friesland woont en de andere helft in het zuiden des lands. En ik moet al gaten in mijn agenda slaan voor mijn vriendinnen dicht bij huis!
Gelukkig komt een van mijn internetvriendinnen binnenkort langs. Gezellig! We hebben elkaar lang niet gezien. Ik ben bang dat de laatste keer op mijn eigen trouwdag was. Nu zo’n 2,5 jaar geleden. Schandalig, ja. Maar het leven liet het niet eerder toe. Er werden drie nieuwe wereldburgers geboren. Twee bij haar, één bij mij. Groot feest, maar helaas zijn we zelfs niet bij elkaar op kraambezoek geweest.
Een hoop misverstanden volgden. Gebrekkige informatie van beide zijden zorgde voor verwarring en verkeerde aannames. Gelukkig is dit inmiddels uitgepraat. De band voelt weer goed. De balans in onze gezinnen is hervonden en een meet staat gepland. Ik heb er heel veel zin in!
Heb jij wel eens iemand van internet in het echte leven ontmoet? Hoe beviel dat? Zou je het weer doen?
Niet te googelen
Al jaren schrijf ik de wereld van me af op het web. Ik deel mijn denken, doen en laten met jullie. Op dit weblog, via twitter en hyves. Maar nu is er iets verandert. Ik heb een zoon. En manlief en ik willen hem beschermen tegen het internet. Voorlopig althans. Tot hij zelf kan bepalen of hij (een deel van) zijn leven online wil zetten.
Want hoe genadeloos het internet kan zijn, dat ondervindt deze mama nog wel eens. Via zoekmachines en archiefsites zijn veel schrijfsels van “vroeger” terug te vinden. Van de tijd dat internet nog werd omschreven als het WorldWideWeb of Cyberspace. Er zijn zelfs nog foto’s te vinden die een nerd-vriendje van mij online had gezet. Onschuldige foto’s van een schoolfeest, daar niet van. Maar het is wel te vinden.
Niet altijd even fijn. Ook niet handig bij sollicitaties of andere activiteiten waarbij mensen je naam googelen. Daarom besloten wij om zoonlief te beschermen. Natuurlijk schrijf ik over hem, maar zijn volledige naam is bijna niet online te vinden. Ook zetten we zo min mogelijk (herkenbare) foto’s online. Hoe ontzettend veel moeite mij dat ook kost. Want natuurlijk wil ik graag mijn zoon showen. En mijn schrijfsels illustreren met foto’s. Maar ik doe het niet. Voor hem.
Gelukkig hebben we veel kraamvisite en kan ik dus toch regelmatig met mijn kanjer pronken. Want, oh wat is hij mooi!
Fotos Mobypicture
- Weet wat je wilt 19 april 2012
- Webteksten zorg- en dienstverlening 5 april 2012
- Website voor Facility Estate Network 26 maart 2012
Peet op Social Media