Petra (28) woont met man (29) en zoon (1,5) in het midden van Nederland.
Op dit weblog schrijft ze over persoonlijke zaken en haar gezinsleven. Petra werkt als freelance tekstschrijver, webredacteur en blogger. Meer daarover lees je op haar portfoliosite.
Duizendpoot
“Jij bent toch ook echt een duizendpoot!” Dit compliment kreeg ik van de week op Twitter. En ja, zo zou je mij eigenlijk best kunnen omschrijven. Een duizendpoot. Ik ben mama, en besteed veel tijd aan mijn kleine boefje. Maar ik ben ook freelance tekstschrijver en webredacteur. Met betaalde opdrachten. Daarnaast doe ik veel eigen projecten, zoals het weblog Eigenwijze Darmen voor mensen met bijvoorbeeld de ziekte van Crohn of Colitis Ulcerosa. Ik blog ook voor Mamaplaats.nl over de balans tussen werk en privé. Een balans waar ik zelf soms mee worstel. Dat is ook niet gek als je bedenkt wat ik allemaal doe en wil.
In mijn vrije tijd mag ik graag scrappen. Dat zal jullie niet zijn ontgaan. Ik ben nog steeds bezig met het baby album van C., en zijn 2e album mag ook al gestart worden. (De albums lopen van oktober tot oktober.) In 2012 start ik met een soort van P365 project, genaamd “Project Life“. Een jaar lang in foto’s en dagboekstukjes bijhouden hoe ons leven eruit ziet. Tussendoor heb ik nog even een kussen gebreid, maak ik mijn kerstkaarten zelf, doe ik wat naai- en verstelwerk als er een broek korter moet of een zak gerepareerd. En oh, ja… ik sport ook elke week.
Het huishouden doe ik samen met de man des huizes. De was is meestal voor mijn rekening. Net als de strijk. Al bespaar ik daar tijd op, door niet meer alles te strijken. Als ik dan tijd overhoud, schrijf ik brieven die ik per #echtepost verstuur. Er zijn dagen dat ik me suf twitter. Regelmatig ontwerp ik een nieuwe layout voor een van mijn websites…
Waar ik de tijd vandaan haal? Ik heb werkelijk geen idee. Ik doe het gewoon. Ik doe de dingen wanneer ik er zin in heb. Soms dagen lang heel weinig, soms ineens veel tegelijk. Afwisseling is het toverwoord. Een beetje van dit, en een beetje van dat. Natuurlijk heeft dat hap-snap-gedoe ook een keerzijde. Het kan chaotisch worden. Dat je niet meer weet hoe of wat. Of overal half-affe-projectjes hebt liggen. Soms heb ik dat ook. Maar dan geef ik mezelf een schop onder de kont. Dan rond ik het af en kan ik weer aan nieuwe dingen beginnen.
Mijn eerste stappen in Yoga Land
In mijn drukke leven als werkende moeder snak ik soms naar rust. Een moment om bij te komen van het dagelijkse rennen en vliegen. Om de gedachten in mijn hoofd tot stilte te manen. Om even niet te hoeven nadenken over klanten, stofzuigen of een fruithap.
Zweverig? Welnee!
Yoga lijkt me de uitkomst. Ik heb er veel over gehoord, maar het nog nooit gedaan. Bang voor het zweverige. Al zeggen vriendinnen dat er niets zweverigs aan is. Steeds meer mensen in mijn omgeving gingen ‘om’. En nu ben ik ook ‘om’. Ik ga het proberen.
Zoals altijd maak ik van tevoren een plan van aanpak. Er zijn veel mogelijkheden om yoga te doen. Wat zal ik kiezen? De yoga school? Een online cursus? Leren uit een boek? Yoga tv? Al heb ik geen digitale ontvanger en moet ik het dus met uitzending-gemist op internet doen. Op vakantie nam ik vast twee boeken mee. City Mindfulness en de Yoga beginnersgids.
Klaar voor de start
Hoe hard ik ook zoek, in de Yoga beginnersgids kan ik niets zweverigs ontdekken. Wel een opsomming met fijne houdingen. Ik kan niet wachten om mijn lichaam te stretchen, mijn ademhaling te beheersen en lichaam & geest in balans te brengen. Ik lees nog snel over de geschiedenis van Yoga, waar eigenlijk niet veel over bekend is. Met deze achtergronden in mijn hoofd, ga ik goed van start.
Low budget
Geld voor de yogaschool heb ik nog niet, dus ik start thuis met het boek. Ik leg mijn handdoek op de grond, trek een makkelijke outfit aan en zet mijn eerste stappen in yoga land. Ik ben benieuwd! Jij ook? Volg mijn kennismaking met yoga via mijn blogs op www.yoga-winkel.nl.
#78 Mijn billen zijn beurs
Dinsdagavond, zeven uur. Pling! Ik krijg een sms. “Zullen we met de auto naar het zwembad gaan? … Het regent!”. Het zwembad is 5 minuten fietsen en we worden daar toch nat, maar oké. We gaan met de auto. Op naar onze eerste les aquaspinning.
Mooi op tijd kopen we een kaartje voor een proefles. We maken kennis met de trainster en gaan ons omkleden. Netjes in bikini komen we het zwembad inlopen. In de hoek van het zwembad staan fietsen. “Ik dacht dat het onder water was…” zegt F. We worden er wat melig van. Zeker als blijkt dat onze medesporters een broek en schoenen dragen. Daar sta je dan in je (strand-)bikini.
Geen overbodige luxe
Gelukkig blijken we toch onder water te gaan fietsen. Hoewel het ook al een hele sport is om die zware fiets van de ene kant naar de andere kant te slepen én het water in te krijgen. Als we eindelijk zitten, begint de les. Na 5 minuten snappen we al waarom een broek en schoenen geen overbodige luxe zijn. Ik krijg geen grip op de pedalen, krijg twee keer kramp onder mijn voet en F. heeft schurende bandjes over haar voeten.
En die broek, tja… dat zadel schuurt best wel tijdens het fietsen. Heb ik daar dan zere billen van? Nee, dat niet. Ik ben gewoon niets meer gewend na 1,5 jaar niet sporten. Maar wat was het leuk! Actief, gezellig en lekker warm in het water. Ik weet wel wat wij voortaan elke dinsdag doen.
Nu alleen nog snel een geschikte outfit zoeken. Is er ergens koopzondag dit weekend?
Fotos Mobypicture
- Weet wat je wilt 19 april 2012
- Webteksten zorg- en dienstverlening 5 april 2012
- Website voor Facility Estate Network 26 maart 2012
Peet op Social Media