social media

Het kind in mij

“Vandaag geef ik paascomplimenten weg! Wil je weten wat ik met mijn geoefend oog zie als jouw unieke schoonheid, laat het me onder dit bericht even weten en ik zal het je zeggen.”

Dat las ik op Facebook bij fotografe Petra van Vliet. Nu volg ik Petra al een tijdje, om haar speciale aanpak om mensen mooi op de foto te krijgen. Ik ben er zo één die honderdduizend foto’s van zichzelf maakt of laat maken, en er dan misschien één leuke tussen vind zitten. De rest doorstaat mijn eigen kritische blik niet. Petra van Vliet biedt met haar bedrijf Spiley een manier van fotograferen waardoor je ook jouw eigen schoonheid weer gaat zien. En op 2e paasdag gaf ze dus met haar geoefende oog paascomplimenten naar aanleiding van je profielfoto op Facebook of Twitter.

Ik stuurde deze foto in, en dit is wat ze zei:

“Je lach is om zo blij van te worden. En je kijkt met zoveel vreugde en ondeugendheid de camera in dat ik nauwelijks verschil zie tussen jou en het jongetje. Een goed geconserveerd kind in jezelf dus.”

Het kind in mij ging nog meer stralen van dit compliment! :-) Bedankt Petra!

Misschien moet ik mijn eigen kritische blik eens wat los laten en mezelf meer laten zien zoals ik ben. Niet moeders mooiste, maar ik lach best leuk. En ik ben uniek, want ik ben ik en van mij is er maar één. Binnenkort eens een blogje met 100 foto’s van mezelf? Wie weet!

En jij? Gekke vraag misschien, maar vind jij jezelf mooi? Accepteer jij jezelf zoals je bent, of ben je net als ik mega kritisch op het beeld dat je van jezelf de buitenwereld in stuurt? 

 

Lekker pinnen

Ik pin. Hij pint. Wij pinnen. En dan bedoel ik dus geen geld uit de muur trekken of betalen met een pas. Nee, ik heb het over Pinterest. Mijn nieuwste ontdekking. Pinterest is een soort online prikbord of verzamelmapje. Kom je op internet een plaatje of foto tegen die je leuk vindt? Pin het vast op je board en je kunt het altijd terugvinden. Mét link!

Een mooie verzameling kun je maken, verdeeld over verschillende mapjes. Zelf maakte ik bijvoorbeeld boards met de namen: dream home, scrapbook en funny. Oftewel: hier verzamel ik dingen voor mijn droomhuis, inspiratie voor het scrappen en dingen die ik gewoon leuk of grappig vind.

Ervaren pinners hebben me gewaarschuwd. Het zou verslavend kunnen zijn. Tot nu toe vind ik dat nog wel meevallen. Maar goed, ik doe het pas een dag. Zit jij ook op Pinterest? Kom je mij volgen? http://pinterest.com/peet1811/

Facebook opgeruimd

Privé? Zakelijk? Een mix van beiden? Ik wist het niet meer. Mijn lijst met facebook vrienden was een vergaarbak geworden van zakelijke kennissen, collega’s, offline vrienden, online vrienden, familie en mensen die mij volgen via blog en twitter. Het werd onoverzichtelijk voor mij. Daarom heb ik een grote opruiming gehouden. Van 118 vrienden naar 90.

In mijn lijst staan nu alleen nog maar mensen die ik in het echt ken, of met wie ik een online vriendschap heb opgebouwd. Zo zie ik in mijn tijdlijn tenminste weer nieuws van de mensen die dicht bij mij staan. Voel je niet afgewezen als je niet meer in mijn lijst staat, ik vind je vast wel aardig. Ik blijf je volgen via blog en twitter.

Twitterloos weekend

Een heel weekend zonder twitter. Kan ik dat nog? Of ben ik werkelijk verslaafd zoals manlief zegt? Afgelopen vrijdag besloot ik het hele weekend niet te twitteren.

Het is uiteindelijk gelukt. Maar met moeite. Ik ben er achter gekomen dat ik dénk in 140 tekens. En bijna alles wat ik doe, denk of voel, wil ik met jullie delen. Constant gaat er door mijn hoofd: hoe kan ik hier een leuke tweet over schrijven?

Ben ik verslaafd? Een beetje misschien. Ik had wel afkickverschijnselen. Kon me moeilijk concentreren op de tijdschriften die ik las, want telkens wilde ik er iets over roepen of een artikel delen. Of éven checken of ik de aanbevolen tweeps uit een artikel al volg.

Maar al met al was het goed. Ik had de volle aandacht voor man en kind. We deden leuke dingen samen, ik las weer een stapel tijdschriften, ik keek weer een film. En natuurlijk kreeg ik weer inspiratie voor een aantal blogjes. Een twitterloos weekend, ik kan het elke actieve tweep aanbevelen.

Niet te googelen

Al jaren schrijf ik de wereld van me af op het web. Ik deel mijn denken, doen en laten met jullie. Op dit weblog, via twitter en hyves. Maar nu is er iets verandert. Ik heb een zoon. En manlief en ik willen hem beschermen tegen het internet. Voorlopig althans. Tot hij zelf kan bepalen of hij (een deel van) zijn leven online wil zetten.

Want hoe genadeloos het internet kan zijn, dat ondervindt deze mama nog wel eens. Via zoekmachines en archiefsites zijn veel schrijfsels van “vroeger” terug te vinden. Van de tijd dat internet nog werd omschreven als het WorldWideWeb of Cyberspace. Er zijn zelfs nog foto’s te vinden die een nerd-vriendje van mij online had gezet. Onschuldige foto’s van een schoolfeest, daar niet van. Maar het is wel te vinden.

Niet altijd even fijn. Ook niet handig bij sollicitaties of andere activiteiten waarbij mensen je naam googelen. Daarom besloten wij om zoonlief te beschermen. Natuurlijk schrijf ik over hem, maar zijn volledige naam is bijna niet online te vinden. Ook zetten we zo min mogelijk (herkenbare) foto’s online. Hoe ontzettend veel moeite mij dat ook kost. Want natuurlijk wil ik graag mijn zoon showen. En mijn schrijfsels illustreren met foto’s. Maar ik doe het niet. Voor hem.

Gelukkig hebben we veel kraamvisite en kan ik dus toch regelmatig met mijn kanjer pronken. Want, oh wat is hij mooi!

Twitter en de scheidslijn tussen werk & privé

Twitteren doe ik al een tijdje.  Laatst zag ik dat mijn eerste account stamt uit 2007. Twitter is voor mij een online ontmoetingsplek. Een openbare gelegenheid waar je gesprekken kunt volgen en voeren. Niet alleen met je eigen vrienden, maar juist ook de inbreng van andere mensen maakt het interessant.

Eigenlijk is twitteren een vorm van copywriting. Je probeert toch in 140 tekens scherp neer te zetten wat je boodschap is.

Voor mij is Twitter ook een goed medium als je snel ervaringsinformatie of tips wilt. Zo vroeg ik mijn volgers welke nieuwe mobiel ik het best kan kiezen en wat het verschil is tussen een romper en een luierpakje. En ook op werkgebied heb ik veel aan mijn online collega’s.

Eerst had ik twee accounts. Om mijn “zakelijke” contacten niet te vervelen met babytweets. En mijn privé-volgers niet weg te jagen met werk- en vaktweets. Dat bleek toch niet te werken. En omdat de grens tussen werk en privé op Twitter vrij dun is, besloot ik alles op één account samen te voegen.

Nu lezen mijn werkvolgers soms babytweets en lezen mijn privévolgers over mijn werk. En dat geeft soms weer verfrissende reacties uit onverwachte hoeken. En dat voelt goed. Want beiden kanten samen, maken mij tot één persoon. Ik twitter dus nog lekker even door.

Over Petra

Petra (28) woont met man (29) en zoon (1,5) in het midden van Nederland. Op dit weblog schrijft ze over persoonlijke zaken en haar gezinsleven. Petra werkt als freelance tekstschrijver, webredacteur en blogger. Meer daarover lees je op haar portfoliosite.

Fotos Mobypicture

Petra op Twitter

1 uur ago
@anietje1985 Lekker, en dan 3x per week meteen. Toe maar! :-) Succes! #hardlopen
view tweet
1 uur ago
@SuusEnzo Is ook zo, als je het niet erg vindt dat het wat langer duurt dan?
view tweet
14 uren ago
@SuusEnzo Mooi zo :-) Leuk om anders te mailen ipv schrijven?
view tweet
14 uren ago
@SuusEnzo Dank je, ben ook best een beetje trots op mezelf dat het zo goed gaat. Verder ook alles goed hier. En met jou?
view tweet
15 uren ago
Lekker rondje was dat. Door de bewoonde wereld ipv het bos. Voor de verandering. #hardlopen
view tweet
Follow me!