Petra (28) woont met man (29) en zoon (1,5) in het midden van Nederland.
Op dit weblog schrijft ze over persoonlijke zaken en haar gezinsleven. Petra werkt als freelance tekstschrijver, webredacteur en blogger. Meer daarover lees je op haar portfoliosite.
Het kind in mij
“Vandaag geef ik paascomplimenten weg! Wil je weten wat ik met mijn geoefend oog zie als jouw unieke schoonheid, laat het me onder dit bericht even weten en ik zal het je zeggen.”
Dat las ik op Facebook bij fotografe Petra van Vliet. Nu volg ik Petra al een tijdje, om haar speciale aanpak om mensen mooi op de foto te krijgen. Ik ben er zo één die honderdduizend foto’s van zichzelf maakt of laat maken, en er dan misschien één leuke tussen vind zitten. De rest doorstaat mijn eigen kritische blik niet. Petra van Vliet biedt met haar bedrijf Spiley een manier van fotograferen waardoor je ook jouw eigen schoonheid weer gaat zien. En op 2e paasdag gaf ze dus met haar geoefende oog paascomplimenten naar aanleiding van je profielfoto op Facebook of Twitter.
Ik stuurde deze foto in, en dit is wat ze zei:
“Je lach is om zo blij van te worden. En je kijkt met zoveel vreugde en ondeugendheid de camera in dat ik nauwelijks verschil zie tussen jou en het jongetje. Een goed geconserveerd kind in jezelf dus.”
Het kind in mij ging nog meer stralen van dit compliment! 
Bedankt Petra!
Misschien moet ik mijn eigen kritische blik eens wat los laten en mezelf meer laten zien zoals ik ben. Niet moeders mooiste, maar ik lach best leuk. En ik ben uniek, want ik ben ik en van mij is er maar één. Binnenkort eens een blogje met 100 foto’s van mezelf? Wie weet!
En jij? Gekke vraag misschien, maar vind jij jezelf mooi? Accepteer jij jezelf zoals je bent, of ben je net als ik mega kritisch op het beeld dat je van jezelf de buitenwereld in stuurt?
30-dagen challenge, maar dan in weken
Gezien bij Maris, en niet dat ik gebrek heb aan inspiratie, maar ik vind het gewoon leuk om te doen. Ik begin aan de 30-dagen challenge! Alleen doe ik het op z’n Peets. Oftewel, geen 30 dagen, maar 30 weken. Elke week een blogje, vanuit het volgende schema: Continue reading
Tag!
Ik kreeg een tag van Sheila. Omdat ze het stoer vindt hoe ik als jonge getrouwde moeder mijn weg probeer te vinden tussen het gezinsleven en mijn werk. Ergens op die weg vond ik eindelijk de tijd om de tag te beantwoorden. Zie hieronder.
1. Welke karakter eigenschappen waardeer je in jezelf?
Ik ben spontaan en enthousiast. Ik probeer altijd met een open blik de wereld in te kijken en open te staan voor nieuwe dingen.
2. Wat zijn je dromen?
Als kind/tiener droomde ik ervan om te trouwen (check), een huis te kopen (check) en een kindje te krijgen (check). Ook droomde ik over mijn eigen bedrijf (check) en een verre reis naar Nieuw Zeeland. Dat laatste is er nog niet van gekomen. Maar om eerlijk te zijn, droom ik daar niet meer van sinds de kleine man in mijn leven is gekomen.
3. Wie is je het meest dierbaar?
Op nummer één staat (natuurlijk) mijn zoon. Verder zijn mijn man, ouders, zus, broer, andere familieleden en mijn vrienden me heel dierbaar.
4. Waar ben je heel goed in?
Ik ben goed in schrijven. Ik kan ook goed lezen, praten, zwemmen, theeleuten en koekjes eten.
5. Waar word je heel blij van?
Ik word blij van het zonnetje dat ‘s morgens mijn slaapkamer in schijnt. Van de kleine en de grote man hier in huis. Ik word blij van lekker knuffelen en lachen. Van lekker eten, een vrije dag, maar ook als het lekker gaat met mijn werk. Eigenlijk… ben ik al snel heel blij
Stuur deze tag door
Oke, vangen: Maris, Mieke, Laura, Willemvk, Saskia (1) en Saskia (2).
In het echt
Soms loop ik door de stad en ‘voel’ ik dat ik iemand eerder heb gezien. Of dat ik iemand ken. Of dat iemand mij in de trein aanstaart met een blik van herkenning. En daar blijft het dan bij. Ik zou diegene willen aanspreken, maar het ligt eraan wie het is.
Als ik bijvoorbeeld mijn stadsgenootje tegenkom, die ik tot nu toe alleen van Twitter ken, dan zou ik haar zeker aanspreken. Of als ik op Utrecht CS ineens een bekende van Twitter (BT-er?) tegenkom, die mij ook volgt, zou ik wel gedag zeggen en vragen of het klopt dat ik haar ken van Twitter.
Sinds 2003 heb ik door de jaren heen een aantal bloggers in het echt ontmoet. Stuk voor stuk leuke meiden. Helaas blijkt het met al die drukke levens best lastig om er een hechte vriendschap op na te houden. Nog afgezien van het feit dat de helft in Friesland woont en de andere helft in het zuiden des lands. En ik moet al gaten in mijn agenda slaan voor mijn vriendinnen dicht bij huis!
Gelukkig komt een van mijn internetvriendinnen binnenkort langs. Gezellig! We hebben elkaar lang niet gezien. Ik ben bang dat de laatste keer op mijn eigen trouwdag was. Nu zo’n 2,5 jaar geleden. Schandalig, ja. Maar het leven liet het niet eerder toe. Er werden drie nieuwe wereldburgers geboren. Twee bij haar, één bij mij. Groot feest, maar helaas zijn we zelfs niet bij elkaar op kraambezoek geweest.
Een hoop misverstanden volgden. Gebrekkige informatie van beide zijden zorgde voor verwarring en verkeerde aannames. Gelukkig is dit inmiddels uitgepraat. De band voelt weer goed. De balans in onze gezinnen is hervonden en een meet staat gepland. Ik heb er heel veel zin in!
Heb jij wel eens iemand van internet in het echte leven ontmoet? Hoe beviel dat? Zou je het weer doen?
De week van dag tot dag
Vrijdagavond. Half acht. Ik zit gedoucht en wel op mijn bureaustoel. Om me heen hangt een Zwitsal-lucht. Van de bodylotion. Ik lees wat blogjes en artikelen. Her en der laat ik een reactie achter. Mijn benen voelen zwaar van een flinke boswandeling vanmiddag. Een kinderwagen door omgeploegde bosgrond trekken is net als sporten! Baby C. vond het heerlijk. Op al dat gehobbel viel hij heerlijk in slaap. Minder gezellig voor mij, maar goed. Baby’s hebben nu eenmaal veel slaap nodig. Zeker na zo’n drukke week.
Op maandag kwam oma L. oppassen. Samen hebben zij altijd veel lol. Oma heeft het over haar pretmachientje en als ik de verhalen mag geloven, is het op maandag de hele dag lachen en gek doen.
Op dinsdag ging C. naar het kinderdagverblijf. Hij heeft druk liggen spelen in de babyhoek. Samen met de andere baby’s. Van alle opwinding heeft de kleine man bijna niet geslapen. Gelukkig haalde hij dat ‘s avonds en ‘s nachts in.
Halverwege de week was C. zijn “verjaardag”. Vijf maanden oud is hij al weer. Woensdag was ook familiedag. Na het ontbijt & een snelle badbeurt reden we met de auto naar tante A. Zij stapte in en we reden door naar Omi. Daar waren oma M. en (peet)oma T. ook. Achterneef T. en hond Sam waren er ook voor een bak koffie. Wat een belevenis! C. kreeg contact met de hond en dat was spannend, maar ook leuk. En zo’n ochtend is natuurlijk vermoeiend. ‘s Middags speelde hij nog lekker op het kleed bij tante A., en in de auto naar huis viel meneertje in slaap. Bekaf.
Veel tijd om bij te komen was er niet. Donderdag was weer een kdv-dag. Samen met baby-vriendinnetje L. heeft C. de hele dag gespeeld. Bij thuiskomst had hij grote verhalen! Hij kletste de oren van ons hoofd. Zó jammer dat we er nog niet zoveel van verstaan!
En vandaag schrok ik. Het was al weer vrijdag! De tijd vliegt. Toen manlief met zijn jas aanstond om weg te gaan, barstte zoonlief in huilen uit. Hij keek ons echt hulpeloos aan. “Moet ik nu al weer weg?”. Maar nee, de ochtend waren we lekker thuis. Hij mocht spelen in zijn eigen box, op zijn eigen kleed en slapen in zijn eigen bedje. Dat deed hij ook lang! Vanmiddag had ik een afspraak bij de fysio en gingen we dus het bos in.
Ik bedacht me dat ik al weer twee weken achterloop met mijn goede voornemen om mee te doen aan ‘Deze week zag ik’. Daarom dit verhaal. Om toch de week te evalueren. Een tekening volgt later. Voor nu zwaait C. jullie gedag:
Uit de oude doos
Ik moest de zolder op en kwam daar een oude doos tegen. Letterlijk. En daar zaten leuke dingen in.
Mijn oude tekenboeken
En een schetsboek, waarin ik blijkbaar tekeningen bewaarde die mijn eigen censuur hebben doorstaan.
Ik wilde vroeger modeontwerper worden.
Ik tekende een jongen.
En een meisje.
Mijn biologieleraar zat ook model, al had hij het zelf niet door.
En ik kwam grote vriend Pooh tegen!
DIY? Crafting? Creabea!
Een sjaal breien, een dekentje naaien, mijn eigen tas ontwerpen, scrappen, tekenen, schilderen. Al die creatieve dingen staan op mijn wens-te-doen-lijstje. Maar waar moet ik toch starten?
Take one, two, three, … eh
Eigenlijk startte ik al vaak. Heel vaak in de afgelopen jaren. Maar elke keer als ik een poging doe, strandt die ergens halverwege. Ik vroeg schoonmams om breiles, maar de vakantie bleek te kort om überhaupt te starten. Ik zocht stofjes voor mijn deken en die liggen nu in de kast. Een tas zat half in elkaar gespeld toen baby C. geboren werd. Nu ligt die tas in dezelfde kast als de stofjes. Ik begon met digitaal scrappen, maar ik kreeg de kwaliteit niet hoog genoeg om het netjes te laten afdrukken. En ik kocht maanden terug een schetsboek. Daar staat tot nu toe 1 tekening in. Een mindmap voor mijn werk.
Perfectionista
“Geen tijd” is natuurlijk een rotsmoes. Ik heb zeeën van tijd. Wel 24 uur per dag. Maar die deel ik regelmatig anders in, zodat ik niet creatief bezig kan zijn. Of is het niet bezig hoef te zijn? Het lijkt een vorm van chronisch uitstelgedrag. Een groot woord, maar misschien is het wel faalangst. Want als ik iets maak, moet het mooi en perfect zijn. Vind ik.
Gewoon lekker bezig zijn
Ik ben te kritisch. Niets is zeker in het leven, maar dát wel. Ik ben veel te streng voor mezelf. Want het gaat helemaal niet om het resultaat, staat in de Flow van deze maand. Het gaat om het proces. Je hoofd leegmaken door lekker bezig te zijn. Het maakt niet uit of het resultaat mooi of lelijk is. Het resultaat is wel altijd uniek en persoonlijk.
Tijd voor verandering
In de Flow van deze maand staat een artikel over tekenen. Er zit ook een boekje bij, om zelf poppetjes te leren tekenen. En, je raad het al, ik ben weer enthousiast. Ik ga weer tekenen! Dit keer echt. Heus. Ik plan het zelfs in en als bewijs zal ik mijn tekening hier showen. Hoe mooi of lelijk die ook is geworden, want het gaat om het proces.
Sneeuwbaleffect
Wie weet ontstaat er een sneeuwbaleffect. Ga ik van de potloden naar de naaimachine en de breinaalden. En als stok achter de deur beloof ik bij deze dat ik alles aan jullie zal showen. Deal?
En… ben jij nog een beetje creatief? Waar kan ik jouw creaties zien? Gewoon voor inspiratie. En wil jij wat inspiratie? Kijk dan op de website van mijn favoriete inspiratie-magazine: Flow.
Fotos Mobypicture
- Weet wat je wilt 19 april 2012
- Webteksten zorg- en dienstverlening 5 april 2012
- Website voor Facility Estate Network 26 maart 2012
Peet op Social Media