Wit is dé zomerkleur van 2011. Of eigenlijk van elke zomer. Spierwit, gecombineerd met mooie natureltinten óf met enthousiast knallende kleuren. Dat had baby C. ook goed begrepen. Hij is nogal modegevoelig. Denk ik. Op zondag droeg ik een witte legging. Daarop een leuk, hip, gestreept lang shirt.

Hij zat bij mij op schoot. Buiten, op het terras. Met veel gesmul lepelden we zijn lunchpap naar binnen. Hammmm… nomnomnom… mmmmm… lékkerrrrr! Weet je wat pas lekker is, dacht de kleine man? Terwijl hij zat, perste hij eens hard. Dat doet hij wel vaker en meestal zit er dan (ja, onsmakelijk) een mooie dikke drol in zijn luier. Ik vond het prima en dacht: die luier verschonen we na de lunch wel.

Niet dus. Het duurde nog geen twee tellen, voor ik een natte warmte op mijn benen voelde. Ik besefte wat het was en tilde geschrokken de kleine man in de lucht. “Ieuw! Wie pakt hem even aan?” Op mijn witte legging zaten twee grote lichtbruine vlekken. Ha! Daar heb je je natureltinten, moet C. gedacht hebben. Hoewel… hij was behoorlijk over zijn toeren.

Tien minuten later waren we allebei weer schoon. De rest van de pap ging er smakelijk in. We vroegen ons af waar deze plotselinge diarree vandaan kwam, maar konden niets bedenken. ‘s Avonds beet meneer de speen van zijn fles kapot. En wij ontdekten: zijn eerste tandje!

De foto is geleend van Esprit, waar ze natuurlijk ook veel mooie witte zomerkleding verkopen.