Petra (28) woont met man (29) en zoon (1,5) in het midden van Nederland.
Op dit weblog schrijft ze over persoonlijke zaken en haar gezinsleven. Petra werkt als freelance tekstschrijver, webredacteur en blogger. Meer daarover lees je op haar portfoliosite.
Werkdag in Amsterdam
Amsterdam Centraal. Ik krijg altijd een vakantiegevoel als ik hier rond loop. Door mijn herinneringen aan weekendjes weg en de oranje massa van Koninginnedag. Maar ook door het heerlijke internationale sfeertje. Vandaag ben ik hier niet om te feesten of vakantie te vieren. Er moet gewerkt worden. De kinderopvang is goed geregeld: opa en tante nemen de kleine man mee naar de dierentuin. Mazzelaar!
In Amsterdam loop ik naar de tramhaltes, maar zie niet zo snel waar ik moet zijn, dus ik spreek iemand aan. “Sorry, mag ik je wat vragen?” .. Hmm.…misschien is ze wel een buitenlandse toerist! Maar nee, ze spreekt Nederlands. Gelukkig. Omschakelen naar het Engels gaat me niet vlekkeloos af. Ik blijk bij de andere kant van het tramstation te moeten zijn en zie daar inderdaad lijn 2 naar Nieuw Sloten. Ik ga bij het raam zitten en geniet toch nog even van de prachtige panden die de hoofdstad rijk is.
Ergens ver voorbij de belangrijkste musea mag ik eruit. Ik laat de ov-chipkaart bliepen en sta dan aan het begin van een brede winkelstraat. Ik moet op een adres zijn, maar zie in de verste verten geen straatnaam die in de buurt komt. Zit ik wel goed? Ik wil oversteken, maar vergeet als dorpsmeisje nu ineens dat ik in een stad loop en word bijna overreden door een bakfiets-moeder met haast. Als je niet overreden wordt door een bakfiets, dan struikel je er trouwens wel over. Wat staat de stad daar vol mee! Ze zijn dan ook erg handig, maar voor mij te duur. Daar moet ik nog heel wat interviews voor afnemen, wil ik die kunnen kopen.
Nog steeds zoekend naar de plek waar ik moet zijn, roep ik de hulp van grote vriend Google Maps in. Met Blackberry in de hand loodst Google me naar mijn bestemming. Ik kan aan het werk! Twee fijne interviews later, sta ik weer buiten en loop moeiteloos door de winkelstraat naar de tram. Een tram en trein verder sta ik weer in mijn eigen knusse, kleine Amersfoort. Dorp onder de steden.
Thuis word ik verrast door mijn vader, die niet alleen een fantastische Kinderopvang was vandaag, maar ons ook een abonnement op de dierentuin cadeau deed. Pap, super! Dankjewel, je bent een toppertje!
Penne Rigata a la C.
Dinsdagavond. Manlief heeft een etentje van zijn werk. C. en ik eten dus met z’n tweetjes. Nu heb ik er echt een hekel aan om voor mijzelf alleen te koken, maar om vijf uur al achter het fornuis staan… is ook niet haalbaar op een werkdag zoals vandaag.
Kom je vaker langs?
Om half zes sta ik bij het kinderdagverblijf. Alwaar mij wordt gevraagd om vaker langs te komen. Ze zien me zo weinig, en vinden het juist gezellig om mij ook beter te leren kennen. Nu heb ik doorgaans de auto niet tot mijn beschikking op werkdagen, maar goed… daar verzinnen we wel iets op.
Ping!
Om zes uur zijn we thuis. C. heeft honger! En ik inmiddels ook. Gelukkig staat in de koelkast nog een bak met overgebleven macaroni. Of op z’n Italiaans: penne rigata. Een deel doe ik in de pureer-machine, het andere deel schep ik op een bord. Beiden gaan nog even de magnetron in. Ping! En klaar is onze gezonde maaltijd.
In alle talen
Maar al wat er gegeten wordt… het is geen gepureerde penne. Zoonlief weigert in alle talen. Ja, met een beetje fantasie zelfs in het Italiaans. Hij wijst naar mijn bord, zegt: “awwawawa ” en kijkt me vragend aan.
Uit het knuistje
Zo kwam het dat meneer hele stukjes penne uit mijn bord kreeg. Zo vanuit het knuistje at hij mijn pasta op. Smikkel de smak. Hij genoot, ik genoot. En uiteindelijk warmde ik zelf ook nog een restje hutspot op, want als het niet gepureerd is… dan eet zoonlief als een paard!
Fulltime
Vorige week werkte ik eenmalig fulltime. Klant had een grote klus, met een krappe deadline. Ik hielp hen graag uit de brand, en mezelf aan leuke werkervaring met dito inkomsten. Dus ik regelde extra kinderopvang. Zus was bereid twee volle dagen op haar neefje te passen. Ik nam de klus aan.
Zo gezegd, zo gedaan. Met de content in de to do box, ging ik uit de startblokken. De eerste twee dagen waren normale werkdagen. De woensdag is normaal knuffel- & bad-dag. Dit nam tante A. nu over. Baby C. gaf duidelijk aan dat hij mama miste. Ik miste hem ook! ‘s Middags kroop hij de gang in, al roepend om mama. Dat Zus ontzettend veel op mij lijkt, mocht niet baten. Hij wilde mij.
Schuldgevoel
Ik voelde me gevleid natuurlijk en tijdens mijn pauzes knuffelde ik hem suf. Met een groeiend schuldgevoel werkte ik keihard door. Op donderdag ging zoonlief weer naar het kinderdagverblijf. Ik schoot op. De deadline kwam dichterbij, en de stapel werk werd steeds kleiner. Klant liet weten erg blij te zijn met de voortgang. “Je gaat als een speer!” Kijk, dat hoort een mens graag.
Eerste stapjes gemist
Vrijdag kwam Zus weer oppassen. Ze belde ons uit bed. Baby C. lag nog te slapen. Zo’n week fulltime onder de hoede van een oppas vermoeid hem ook. Om half negen startte ik mijn werk, maar wat was het moeilijk. Steeds ging ik even een kusje of knuffel halen. ‘s Middags ontdekte ik dat zoonlief doodleuk langs de bank liep! Zijn eerste stapjes; en die had ik gemist! Met tranen in mijn ogen tikte ik verder.
Chapeau!
Aan het eind van de dag was de koek op. Echt op. Ik was bekaf. De klus was zo goed als klaar, en ik kon gestrekt op de bank. … Oh nee, het was al weer etenstijd, stoeitijd, verhaaltjestijd en bedtijd. Na deze week heb ik echt Respect voor alle moeders die fulltime werken. Chapeau dames, ik doe het jullie niet (meer) na.
En voor iedereen die wel wat hulp kan gebruiken bij het dagelijkse spitsuur in het gezin, vond ik wat leuke spulletjes: Rebels & Rules.
Bron afbeelding: het moederfront
De week van dag tot dag
Vrijdagavond. Half acht. Ik zit gedoucht en wel op mijn bureaustoel. Om me heen hangt een Zwitsal-lucht. Van de bodylotion. Ik lees wat blogjes en artikelen. Her en der laat ik een reactie achter. Mijn benen voelen zwaar van een flinke boswandeling vanmiddag. Een kinderwagen door omgeploegde bosgrond trekken is net als sporten! Baby C. vond het heerlijk. Op al dat gehobbel viel hij heerlijk in slaap. Minder gezellig voor mij, maar goed. Baby’s hebben nu eenmaal veel slaap nodig. Zeker na zo’n drukke week.
Op maandag kwam oma L. oppassen. Samen hebben zij altijd veel lol. Oma heeft het over haar pretmachientje en als ik de verhalen mag geloven, is het op maandag de hele dag lachen en gek doen.
Op dinsdag ging C. naar het kinderdagverblijf. Hij heeft druk liggen spelen in de babyhoek. Samen met de andere baby’s. Van alle opwinding heeft de kleine man bijna niet geslapen. Gelukkig haalde hij dat ‘s avonds en ‘s nachts in.
Halverwege de week was C. zijn “verjaardag”. Vijf maanden oud is hij al weer. Woensdag was ook familiedag. Na het ontbijt & een snelle badbeurt reden we met de auto naar tante A. Zij stapte in en we reden door naar Omi. Daar waren oma M. en (peet)oma T. ook. Achterneef T. en hond Sam waren er ook voor een bak koffie. Wat een belevenis! C. kreeg contact met de hond en dat was spannend, maar ook leuk. En zo’n ochtend is natuurlijk vermoeiend. ‘s Middags speelde hij nog lekker op het kleed bij tante A., en in de auto naar huis viel meneertje in slaap. Bekaf.
Veel tijd om bij te komen was er niet. Donderdag was weer een kdv-dag. Samen met baby-vriendinnetje L. heeft C. de hele dag gespeeld. Bij thuiskomst had hij grote verhalen! Hij kletste de oren van ons hoofd. Zó jammer dat we er nog niet zoveel van verstaan!
En vandaag schrok ik. Het was al weer vrijdag! De tijd vliegt. Toen manlief met zijn jas aanstond om weg te gaan, barstte zoonlief in huilen uit. Hij keek ons echt hulpeloos aan. “Moet ik nu al weer weg?”. Maar nee, de ochtend waren we lekker thuis. Hij mocht spelen in zijn eigen box, op zijn eigen kleed en slapen in zijn eigen bedje. Dat deed hij ook lang! Vanmiddag had ik een afspraak bij de fysio en gingen we dus het bos in.
Ik bedacht me dat ik al weer twee weken achterloop met mijn goede voornemen om mee te doen aan ‘Deze week zag ik’. Daarom dit verhaal. Om toch de week te evalueren. Een tekening volgt later. Voor nu zwaait C. jullie gedag:
Draag ik echt bij aan de huishoudpot?
Mijn eerste salaris is nog niet gestort, of de eerste factuur voor de kinderopvang ligt al op de mat. En een flinke! Wat is dat duur zeg. Nu moet ik echt die kinderopvangtoeslag aanvragen. Het is goed dat die toeslag er is, want anders zou ik helemaal geen geld overhouden. Dan is mijn netto loon min kosten kinderopvang een rood bedrag met een dikke vette min ervoor en betaal ik in feite om te werken. Dat lijkt me niet de bedoeling.
Wat blijft er überhaupt over van mijn salaris als ik de kosten voor de kinderopvang aftrek van mijn netto inkomen. Draag ik dan écht bij aan de huishoudpot? Of betaal ik dan nét mijn eigen brood?
Tegelijk twijfel ik weer (ooh het ouderschap brengt zoveel onzekerheid met zich mee…). Moet ik wel rekenen in euro’s alleen? Of moet ik voor een goede balans ook kijken naar de niet-financiële voor- en nadelen? Ervaring & contacten die ik zelf op doe. Nieuwe vaardigheden die C. leert op het kdv? De tijd zal het leren.
Hoe doen andere werkende moeders dit? Houd je geld over na aftrek van de kosten voor kinderopvang? En reken je alleen in geld of ook in andere waarden? Ik ben benieuwd!
Hoe het gaat met de spagaat
We zijn een tijdje verder. Het went om de kleine man naar het kinderdagverblijf te brengen. Het doet hem goed, hij heeft er plezier en leert nieuwe dingen. Zoals met andere kindjes omgaan, wat wij heel belangrijk vinden.
Eigen dingen
Het leven als werkende moeder bevalt me eerlijk gezegd ook wel. Fijn om weer af en toe met eigen dingen bezig te zijn. Om een paar dagen per week weer in de wereld van communicatie, tekst, redactie en internet te duiken. En weer zin te hebben in meer dan flesjes en poepluiers. Hoewel ik de knuffelmomentjes die daarbij horen wel mis!
Kleine maar…
Er is alleen een kleine maar. Deze functie was een nieuwe uitdaging voor mij. Maar het valt me tegen. Niet de functie op zich, maar wel de rest. Ik voel me niet thuis in de mannencultuur in het bedrijf. Ik heb het gevoel dat de match er niet is. En daar baal ik van. Alle ingrediënten zijn aanwezig (huisje, boompje, beestje, man, kind, baan in eigen stad), maar ik ben niet gelukkig. Ik zit niet lekker in mijn vel.
Proeftijd
Ik heb mezelf een proeftijd gegeven. Om te wennen aan de nieuwe situatie en dit nieuwe bedrijf. Om te wennen aan mijn nieuwe collega’s. We zitten nu over de helft van deze periode. Na deze zelfingestelde proeftijd ga ik evalueren. Hoe mijn spagaat ervoor staat. Hoe we er financieel voorstaan. Hoe ik in mijn vel zit op mijn werk. Hoe het met C. gaat. Daarna kan ik definitief beslissen wat ik doe. Of ik dan meer gewend ben en me beter op mijn plek voel. Of dat ik iets ander ga doen. Kortom: feitelijk heb ik alles goed voor elkaar. Gevoelsmatig klopt het nog niet. De spagaat is er nog steeds, al is de verhouding van waar het pijnpunt ligt wel wat verschoven.
Is dit herkenbaar voor andere werkende moeders? Of überhaupt voor andere lezers van mijn blog? Heb jij ooit ergens gewerkt waar je gevoelsmatig niet op je plek zat? Wat heb je toen gedaan?
Waterige drap
Mijn lieve stoere babyboy is ziek! In het rijtje van de eerste keren, is deze zeker op zijn plaats. Ik weet niet wat me overkomt. Ik ben net zelf een beetje hersteld van de griep… en nu is mijn kleine mannetje zo ziek. Hij produceert twee luiers per uur met een waterige drap waar ik maar geen foto van plaats. Hij is hangerig, huilerig en zit helemaal niet lekker in zijn velletje. Hij wil alleen maar bij mama of papa zitten en liggen. Hij krijst het uit als zijn darmen weer samentrekken voor de volgende luiervulling. Arm kind.
En het is waar wat ze zeggen over met je kind meeleven. Ook ik voel mijn buik samenspannen. Ook ik voel me ellendig. Maar ik hou me groot waar de kleine bij is. Ik zou zo ontzettend graag alles van hem overnemen. Ik loop wel honderd keer naar de wc, zolang mijn kindje zich maar beter voelt.
Met deze eerste keer komen ook weer zoveel vragen naar boven. Hij mag niet naar het kinderdagverblijf. Sterker nog, al had het gemogen, ik wíl hem daar niet heenbrengen als hij zich zo ellendig voelt. Maar is het wel verantwoord om hem thuis te laten, terwijl zijn tante oppast. En moeten we voor de overige twee dagen oma laten komen? Moet ik dan met pijn in mijn hart, met mijn hoofd de hele dag bij mijn kleine mannetje en met een schuldgevoel van hier tot Tokio op het werk gaan zitten? Terwijl ik waarschijnlijk toch niet productief ben, omdat ik veel liever voor mijn zieke baby wil zorgen? Omdat ik er voor hem wil zijn als hij zich niet goed voelt?
Dilemma’s waar je als mama-in-wording niet van te voren bij stil staat. Voor nu kunnen we alleen maar hopen dat hij vannacht lekker slaapt en morgen weer een beetje fitter opstaat. Dan zien we morgenochtend wel wat we doen.
Fotos Mobypicture
- Weet wat je wilt 19 april 2012
- Webteksten zorg- en dienstverlening 5 april 2012
- Website voor Facility Estate Network 26 maart 2012
Peet op Social Media