Saskia schreef in reactie op mijn vorige ‘In het echt’-blogje dat ze vroeger via chatboxen regelmatig naar meetings is geweest. Om de mensen te ontmoeten met wie ze avonden lang zat te chatten. Zolang mensen zich online niet anders voordoen dan ze in het echt zijn, heeft zij er geen problemen mee. Dat onderschrijf ik inmiddels helemaal. Toch was ik in het verleden niet altijd mezelf online.
Uitdagen in de chatbox
Tijdens mijn middelbare schooltijd waren chatboxen hip, hot & happening. Als puber doe je daar graag aan mee. Voor het online kletsen met vriendjes, vriendinnen en klasgenoten gebruikte ik mijn eigen veilige icq. Maar voor de spanning, chatte ik ook in anonieme chatboxen. Ik noemde mezelf prinses, riep als 14-jarige dat ik 18 was en chatte er op los. Ik daagde vooral mannen uit. En op een gegeven moment, sprak ik met een jongeman af. Nogmaals, ik was 14. Had nog geen benul van “cybercriminelen”, laat staan het idee dat mannen je ook konden misbruiken.
Partner in crime
Gelukkig heb ik daar geen ervaring mee. Ik sprak af tijdens de kermis in ons dorp. Hij woonde zelf twee dorpen verderop en zou er om een uur of acht zijn. Mijn neven logeerden bij ons en mijn oudste neef wist ervan. Sterker nog: ik plande dit soort acties samen met hem. Achter de computer hadden we de grootste lol, maar toen de avond van onze ‘date’ vorderde, kwam er een man op een motor aangereden…
Gefopt!
Wij hielden alle single mannen die avond natuurlijk flink in de gaten. En de motormuis keek wat zoekend rond. Hij sprak een paar jonge vrouwen aan. Dit was onze chatter! Hij had er geen idee van dat wíj zijn date waren. Twee tieners, pubers, die hem gigantisch in de maling namen. Na een half uur zoeken schopte de man tegen een paaltje, stapte kwaad op zijn motor en verdween uit het zicht.
Neef & ik vonden het doodeng. We sloegen hem gade vanachter de suikerspin-wagen. Maar toen hij weg reed, hebben we keihard gelachen. We biechtten ons avontuur op aan paps en mams, kregen straf en beloofden dit nooit weer te doen.
Peet op Social Media