Petra (28) woont met man (29) en zoon (1,5) in het midden van Nederland.
Op dit weblog schrijft ze over persoonlijke zaken en haar gezinsleven. Petra werkt als freelance tekstschrijver, webredacteur en blogger. Meer daarover lees je op haar portfoliosite.
Ontmoeting op het station
Vandaag ontmoette ik een jongeman. Hij werkte bij de Smullers op het station. Ik trakteerde mezelf na een ochtend hard werken op een broodje hamburger. Maar dan wel zonder ui, want mijn darmen waren al wat onrustig. Er was veel lawaai op het station en ik vroeg of de jongeman wist waar dat door kwam. “Geen idee, het lijkt of de omroep kapot is.” zei hij. “We hebben ook de hele dag al geen water.” Ik keek hem vragend aan. Hoezo dat? “Bij de werkzaamheden hieronder hebben ze de waterleiding geraakt. Alles moest afgesloten.” Knap lastig lijkt me, als je in een friettent werkt, waar toch wel het een en ander schoongemaakt moet worden. Nog lastiger bleek het, dat hij normaal om de 10 minuten zijn handen wil wassen. “Dat is iets wat ik gewoon moet doen. Anders word ik gek.” Zo vertrouwd hij me toe. “Die ziekte heb ik nu eenmaal.” Ik had nog nooit iemand ontmoet met smetvrees. Laat staan iemand met smetvrees die in een friettent werkt, wat me toch niet de meest steriele werkplek lijkt. Na een paar minuten wachten kreeg ik mijn bestelling. “Veel sterkte nog vandaag.” – “Dankjewel, en eet smakelijk!”
Ziek
Een week na zijn verjaardag. Er zou nog visite komen. Zou ja. Helaas, meneer werd vanmorgen wakker met 40 graden koorts. Na wat drinken viel hij bij zijn papa op de arm in slaap. Zó schattig, maar ook zó zielig. De visite hebben we maar afgebeld. De versgebakken brownie moesten we alleen opeten (goh, wat erg).
De kleine man hebben we met een paracetamol zetpil weer naar bed gedaan. Hij sliep er heerlijk op en werd zowaar iets beter wakker. Maar nog steeds hangerig, huilerig en dan niet van een ‘oei-ik-groei’-sprongetje. Vanmiddag zat hij bij ons. Lekker sesamstraat filmpjes kijken op de laptop.
Deze kleine man gaat vanavond direct na het eten naar bed. En deze mama en papa volgen niet veel later. Hopend op een beetje rustige nacht en morgen een klein mannetje dat zich weer beter voelt.
Als jij het laat gebeuren…
Alles kan als jij het laat gebeuren… *marypoppins*
Zomaar een tweet die ik van de week las. Iemand was naar de musical Mary Poppins geweest en helemaal in betoverde sferen.
Als Mary Poppins kanker kan genezen, mag ze langskomen.
Dat was mijn antwoord. Want hoe mooi zou het zijn als inderdaad alles kan als jij het laat gebeuren. Weg oorlog. Weg haat en nijd. Weg verdriet. Weg kanker. Vooral dat laatste staat nu helaas heel dicht bij ons. Er kwam een vrouw bij de dokter. Ze dacht dat ze galstenen had. Het bleek kanker. Die vrouw was mijn schoonmoeder. En de kanker was uitgezaaid.
Er volgden onderzoeken, en er volgden gesprekken, een ziekenhuisopname door complicaties en ontzettend veel onzekerheid. Er gaat van alles door je heen. Het ene moment sta je samen te janken. Het volgende geniet je voor 200% van de tijd die je samen doorbrengt. Het is een rare tijd. Verdrietig en onzeker. Maar we hopen nog steeds. Op een wonderpil, of de komst van Mary Poppins, die alles kan laten gebeuren.
Penne Rigata a la C.
Dinsdagavond. Manlief heeft een etentje van zijn werk. C. en ik eten dus met z’n tweetjes. Nu heb ik er echt een hekel aan om voor mijzelf alleen te koken, maar om vijf uur al achter het fornuis staan… is ook niet haalbaar op een werkdag zoals vandaag.
Kom je vaker langs?
Om half zes sta ik bij het kinderdagverblijf. Alwaar mij wordt gevraagd om vaker langs te komen. Ze zien me zo weinig, en vinden het juist gezellig om mij ook beter te leren kennen. Nu heb ik doorgaans de auto niet tot mijn beschikking op werkdagen, maar goed… daar verzinnen we wel iets op.
Ping!
Om zes uur zijn we thuis. C. heeft honger! En ik inmiddels ook. Gelukkig staat in de koelkast nog een bak met overgebleven macaroni. Of op z’n Italiaans: penne rigata. Een deel doe ik in de pureer-machine, het andere deel schep ik op een bord. Beiden gaan nog even de magnetron in. Ping! En klaar is onze gezonde maaltijd.
In alle talen
Maar al wat er gegeten wordt… het is geen gepureerde penne. Zoonlief weigert in alle talen. Ja, met een beetje fantasie zelfs in het Italiaans. Hij wijst naar mijn bord, zegt: “awwawawa ” en kijkt me vragend aan.
Uit het knuistje
Zo kwam het dat meneer hele stukjes penne uit mijn bord kreeg. Zo vanuit het knuistje at hij mijn pasta op. Smikkel de smak. Hij genoot, ik genoot. En uiteindelijk warmde ik zelf ook nog een restje hutspot op, want als het niet gepureerd is… dan eet zoonlief als een paard!
Huis, tuin & keuken ongelukjes
Sinds de kleine man kruipt, ben ik heel alert. Waar mogelijk probeer ik ongelukjes te voorkomen. Maar helaas lukt dat niet altijd. Van de winter brandde C. zijn voetje aan de verwarmingsbuis, en dit weekend zat hij met zijn vingertje vast tussen een kastdeur in de keuken. Hij brullen, ik in paniek!
Gelukkig heeft manlief zijn EHBO-diploma al behaald en wist hij heel rustig te blijven. Een must, voor zowel moeder als kind 
. Het is goed gekomen. Toch vind ik het geen fijn idee dat er ook iets kan gebeuren als manlief niet thuis is. Een ongeluk zit in een klein hoekje. Meer dan een half miljoen mensen komen elk jaar bij de spoedeisende hulp in het ziekenhuis. Ruim 60.000 keer gaat het om gewonde kinderen. Hete thee, schoonmaakmiddel, medicijnen… ik moet er niet aan denken dat daar wat mee gebeurd.
Daarom wil ik dit jaar nog een EHBO cursus volgen. Ik vind het een fijn idee dat ik weet wat te doen als onze kleine kattekwaad uithaalt. Hij kruipt de hele kamer door, zit overal aan en stopt werkelijk álles in zijn mond. Een beetje professionele kennis is dus niet weg, voor áls het een keertje mis gaat.
Nu vond ik van de week een online cursus Eerste Hulp in Huis, daarmee kun je vanuit huis de cursus EHBO volgen. Lijkt me ideaal te combineren met baby C. thuis. Een oog op de laptop, een oog op de kruipende kleine man. Dus mijn vraag is… heeft iemand ervaring met deze online cursus??
Op een luchtbed voor de wc
Bij het lezen van ‘Peet in de media‘ is er misschien een belletje gaan rinkelen. “Hé Peet, heb jij een chronische ziekte? Dat wist ik helemaal niet!”. En dat klopt. Ik heb een darmziekte genaamd Colitis Ulcerosa. En het klopt ook dat je dat niet wist. De afgelopen twee jaar was ik terughoudend met het schrijven over zoiets persoonlijks.
Op een luchtbed voor de wc
Gelukkig heb ik de ziekte nu onder controle. Dat was in 2009 wel anders! In de zomer van 2009 waren we op vakantie in Kroatië. Op de laatste dag voor we naar huis reden, werd ik ziek. De nacht voor de reis bracht ik door op een luchtbed naast het toiletgebouw, met een wc-rol binnen handbereik. De dag van vertrek lag ik op een handdoek te kijken hoe mijn man, zus en zwager de kampeerspullen inlaadden. Ik was te ziek om te helpen.
Diarree in de file
Uiteindelijk kwam het moment dat we de auto in moesten. 1400 kilometer terug naar huis, met continue buikkrampen, diarree en zónder wc. Wat was ik bang voor ongelukjes. Wat had ik een stress! Als je alleen nog bloed en slijm poept, en je weet niet beter, dan denk je toch meteen aan het ergste. Dat stress de klachten erger maakte, dat wist ik toen nog niet. Ik heb gescholden op alle file’s en tunnels die we tegenkwamen. We stopten bij élke parkeerplaats, omdat ik (wéér) naar de wc moest. De reis duurde zo een dag langer dan gepland. ‘s Avonds gingen we op zoek naar een hotel, de dag erna kwamen we éindelijk thuis.
Plofkop door Prednison
Ik meldde me ziek op het werk. De huisarts was inmiddels op de hoogte, maar dacht aan een parasiet. Drie antibiotica-kuurtjes verder kreeg ik tóch een verwijzing voor de specialist (MDL-arts) in het ziekenhuis. Twee onderzoeken en een diagnose later kreeg ik eindelijk medicijnen. Waaronder Prednison. Ik kreeg een ontzettende plofkop, maar liever een plofkop dan constant pijn en ongemak.
Onder controle
Na een paar maanden mocht ik de Prednison afbouwen. En in december 2009 werd ik “genezen” verklaard. Tussen haakjes, omdat colitis ulcerosa nooit helemaal genezen kan worden. Wel kan het een (lange) poos rustig en onder controle zijn. Ik heb een goed voorbeeld. Een familielid heeft 25 jaar geen klachten meer gehad na zijn eerste ziekteperiode. Daar ga ik ook voor!
Bekendheid = begrip?
Waarom ik nu alsnog over mijn darmen schrijf? Omdat ik graag ‘uit de kast’ wil komen. Ik wil meer bekendheid geven aan het leven met een chronische darmziekte. En laten zien dat het heus niet alleen narigheid is. Natuurlijk zijn er mensen die te ziek zijn om te werken of überhaupt de deur uit te kunnen. Ik ken ze. Maar er zijn ook genoeg mensen die wél kunnen werken, sporten, kinderen krijgen en op een normale of iets aangepaste wijze kunnen meedoen met de maatschappij. Ik hoop dat meer bekendheid leidt tot meer begrip, met name op de arbeidsmarkt.
Dus… kijk niet raar op als ik vanaf nu vaker schrijf over mijn darmen, mijn gezondheid en zaken die daar mee te maken hebben. Ik kijk graag op een positieve manier naar het leven met eigenwijze darmen. Wil je meer weten of heb je vragen? Geef je reactie hieronder.
Leestips:
#78 Mijn billen zijn beurs
Dinsdagavond, zeven uur. Pling! Ik krijg een sms. “Zullen we met de auto naar het zwembad gaan? … Het regent!”. Het zwembad is 5 minuten fietsen en we worden daar toch nat, maar oké. We gaan met de auto. Op naar onze eerste les aquaspinning.
Mooi op tijd kopen we een kaartje voor een proefles. We maken kennis met de trainster en gaan ons omkleden. Netjes in bikini komen we het zwembad inlopen. In de hoek van het zwembad staan fietsen. “Ik dacht dat het onder water was…” zegt F. We worden er wat melig van. Zeker als blijkt dat onze medesporters een broek en schoenen dragen. Daar sta je dan in je (strand-)bikini.
Geen overbodige luxe
Gelukkig blijken we toch onder water te gaan fietsen. Hoewel het ook al een hele sport is om die zware fiets van de ene kant naar de andere kant te slepen én het water in te krijgen. Als we eindelijk zitten, begint de les. Na 5 minuten snappen we al waarom een broek en schoenen geen overbodige luxe zijn. Ik krijg geen grip op de pedalen, krijg twee keer kramp onder mijn voet en F. heeft schurende bandjes over haar voeten.
En die broek, tja… dat zadel schuurt best wel tijdens het fietsen. Heb ik daar dan zere billen van? Nee, dat niet. Ik ben gewoon niets meer gewend na 1,5 jaar niet sporten. Maar wat was het leuk! Actief, gezellig en lekker warm in het water. Ik weet wel wat wij voortaan elke dinsdag doen.
Nu alleen nog snel een geschikte outfit zoeken. Is er ergens koopzondag dit weekend?
Fotos Mobypicture
- Weet wat je wilt 19 april 2012
- Webteksten zorg- en dienstverlening 5 april 2012
- Website voor Facility Estate Network 26 maart 2012
Peet op Social Media