Petra (28) woont met man (29) en zoon (1,5) in het midden van Nederland.
Op dit weblog schrijft ze over persoonlijke zaken en haar gezinsleven. Petra werkt als freelance tekstschrijver, webredacteur en blogger. Meer daarover lees je op haar portfoliosite.
Boeken over/voor/door moeders
Via Chicklit.nl mocht ik laatst een boek lezen om er een recensie van te schrijven. Ze noemden dat de leesclub. Het boek dat ik mocht lezen, was Onder Studenten van Petra Kruijt. Een collega schrijver en naamgenoot, die ik online heb leren kennen en ook telefonisch al een keer sprak voor een interview. Een leuke meid! Eerder schreef ze al een paar chicklits, maar dit nieuwste boek trok mijn aandacht omdat het over een jonge moeder gaat.
Nu ben ik nooit zo van de chicklit geweest, maar sinds ik moeder ben, heb ik moeite met het concentreren op literatuur en literaire thrillers. Een chicklit daarentegen, dat lees ik wel zo weg. Nu had ik toch al bedacht dat ik graag boeken wilde lezen geschreven over/voor/door moeders, voor de herkenbaarheid, dus het recensie-aanbod kwam gelegen.
Het verhaal: jonge moeder Christa koos zeven jaar geleden voor het leven met haar (even zo jonge) man en dochter. Maar na al die jaren thuisblijfmoeder te zijn, begint het te kriebelen. Is dit alles? Heeft ze niets gemist? Ze besluit een oude droom achterna te jagen en gaat studeren. Ze stort zich in het studentenleven vol feestjes & flirts en begint een soort van dubbelleven. Haar studiegenoten weten niet dat zij getrouwd is en een dochtertje heeft. En haar man weet niets van die leuke mannelijke studiegenoot.
Uit de cover van het boek lees je niet dat het over een moeder gaat, maar als je het boek leest… snap je ook wel waarom dit zo is. Christa lijkt haast te vergeten dat ze nog een gezin heeft! Wat dat betreft een apart verhaal, dat ik soms met open mond van verbazing heb gelezen. Maar het las wel lekker weg. Sommige gedachten en gevoelens herkende ik van mezelf, met name dat hoofdpersoon Christa opnieuw op zoek gaat naar antwoorden op de vragen wie ben ik, wat doe ik en wat wil ik? De onverwachte wending aan het eind van het verhaal, vond ik wat onrealistisch, maar daardoor was ik wel heel benieuwd hoe het zou aflopen.
Ik vond het een leuk boek om te lezen en raad het je aan! Bijvoorbeeld om lekker op vakantie te lezen. Of ‘s avonds op de bank terwijl de regen buiten herfstig tegen de ramen slaat. Ben jij ook benieuwd geworden naar dit boek van Petra Kruijt? Bestel het dan via Bol.com.
Dag kinderwagen, Hallo driewieler!
Maandag was het koninginnedag. Sinds lange tijd vierden we dit weer eens bij mijn ouders. Manlief hielp paps met het maken van een prieel in de tuin, terwijl mams, zus, zoon en ik de vrijmarkt onveilig maakten. Ik vind dat zo heerlijk, struinen tussen de tweedehands spulletjes en voor slechts een paar euro je wagen vol laden. En dat is ook dit jaar weer goed gelukt.
We begonnen bij de verkoop van de scouting. Zij haalden de week voor de vrijmarkt spullen op bij mensen thuis. Van boeken tot meubels. Van speelgoed tot bloempotten. En kunst. Mams kocht een klok voor in het nieuwe prieel. Zus liet haar oog vallen op twee relaxte jaren-70 stoelen. Na een schuurpapiertje en een buitenlak perfect voor op haar balkon. Zelf kocht ik een speelkeukentje voor C., inclusief pannen, deksel, soeplepel, spatel en meer.
Toen we deze tussenstand bij zuslief in de berging hadden gezet, konden we verder naar het grote veld. En ook daar sloeg ik mijn slag. Kleren voor de kleine man. Zag er nog prima uit, sommige dingen zelfs nog nieuw. Broekjes, shirtjes en waterschoenen. Prijs variërend van € 0,50 tot € 2,00. Dat is toch geweldig! Tweedehands of niet, ik ben er blij mee!
Ook kochten we op de vrijmarkt een stoere fiets voor C. Hij wilde er meteen op en kwam er het volgende uur niet meer vanaf. De driewieler heeft een duwstang, dus ideaal voor een langere wandeling. Dag kinderwagen, hallo driewieler! 
Na deze gezellige dag sloten we af met een BBQ in de tuin bij paps en mams. Al met al was het een geslaagde koninginnedag.
Hij zegt Mama!
Maandenlang riep C. “Papa”, zelfs als hij mij bedoelde. Later werd dat “Mapa”. Hoe hard we ook oefenden, “Mama” bleek een moeilijke naam om te zeggen. Tot vorige week! We liepen in de winkelstraat toen mijn kleine charmeur uit het niets opeens “Mama” zei. Ik was blij verrast! “Jaaaa, schat, goedzo!” Ik was zó blij! Hij vond het geweldig dat ik zo reageerde en ging nog even door. Op allerlei manieren. Lief & schattig, enthousiast hard, op dwingende toon. Alle intonaties probeerde hij uit. En ik reageerde al even enthousiast op elke “Mama” die zijn lippen verliet.
Inmiddels weet hij heel goed het verschil tussen “Papa”, “Mama” en “C.”, want ook zijn eigen naam kan hij nu redelijk goed zeggen. We zijn weer een (grote) stap verder in zijn ontwikkeling. En hoewel hij me nu probeert te bespelen door heel charmant “Mamáá?” te vragen als hij iets van me gedaan wil hebben, geniet ik met volle teugen van deze nieuwe mijlpaal.
Hoe werkt die buggydrager toch?
In februari werd mijn mamafiets gestolen van het station. Gelukkig was ik nog verzekerd, dus het werd een papierwinkel met de verzekering. Al snel mocht ik een nieuwe fiets uitzoeken bij de fietsenwinkel. Maar ik wilde helemaal geen nieuwe! Ik wilde precies dezelfde als ik had. Die was zo fijn! En dus bestelde ik dezelfde fiets. Hij heet inmiddels anders, ziet er íets anders uit, maar fietst gelukkig nog net zo fijn.
Woensdag was hij klaar. Ik fietste op de leenfiets naar de winkel, en meldde me bij de balie. Ze waren echter vergeten om de buggydrager erop te zetten. Dus ik moest nog een paar uur wachten. Einde van de middag was het éindelijk zo ver. Ik zocht nog een paar nieuwe fietstassen uit, kocht er een extra slot bij en een nieuw montagesetje voor het fietsstoeltje van C. En daar ging ik! Eindelijk kan ik weer fietsen met mijn kleine mannetje voorop!
En dat deden we dus ook meteen. Ik wilde een paar boodschapjes doen in de stad. Dat is het makkelijkste met de fiets. De bedoeling was de buggy mee te nemen in de nieuwe buggydrager. Maar… ik had de gebruiksaanwijzing niet meegekregen. Hoe krijg je de buggy daar op de goede manier in? Het werd een hoop gepruts. Ondertussen moest ik steeds achter C. aanrennen, want die riep “Mama, daaaag!” en liep dan de straat uit. Hop. Buggy op de grond, ik er weer achteraan. Ik kreeg het niet voor elkaar met de buggy en besloot het er dan maar zonder buggy op te wagen.
Ik heb het geweten. Mijn grote kleine man wil niet meer aan de hand lopen. “Zelf!” is een favoriete uitspraak van hem. Maar “Zelf!” betekent dus niet alleen zelf lopen, maar ook zelf spullen uit de rekken pakken, zelf spullen op de grond gooien, zelf op de roltrap willen staan (mag niet van mij), zelf op een liftknop duwen, zelf fietsen omduwen in de Hema…. en keihard gillen als mama hem oppakt, omdat ik niet steeds achter hem aan wil rennen of politieagentje wil spelen. Je begrijpt: we waren allebei bekaf na deze ochtend. En dat kwam niet door het fietsen.
Toen C. op bed lag voor een middagdutje, vond ik uit hoe de buggy er dan wél in moet. En al staat hij nog wat wiebelig voor mijn gevoel, ik ga het binnenkort gewoon opnieuw proberen. Hopelijk valt de buggy niet uit de drager, ram ik er geen andere weggebruikers mee omver en kukelen we niet zelf om met fiets en al door het extra gewicht.
P.s.: ik vond op YouTube een filmpje met uitleg hoe de buggydrager werkt.
“Hammmm? Mama, Hammmm?”
“Wanneer blog je weer eens over C?” vroeg een vriendin me vorige week. Ze miste zijn foto’s en belevenissen op mijn blog. Dat kan heel goed. Ik ben de laatste tijd veel aan het werk geweest. Meer dan de eigenlijke 16 uur die ik opvang heb. Mijn ouders en zus sprongen dus regelmatig bij voor de extra uurtjes. Nog steeds ben ik druk met werk, maar ik heb minder externe afspraken op het moment. Daardoor kan ik op werkdagen weer overdag werken en ‘s avonds hobby’en. Zoals blogs schrijven.
Vandaag was ik overigens vrij. Woensdag = niet-werk-dag. Ik zeg expres geen mamadag, want elke dag is mamadag. Vanmorgen gingen we boodschapjes doen, vanmiddag lekker thuis spelen. Tussendoor aten we een broodje. Nu is C. een klein kaasmonster, dus zodra hij de koelkast open hoort gaan, roept hij “Kaa! Kaa! Kaa!”. Een broodje met Kaas moest het dus worden. Maar hij at de kaas van het brood, en wees naar de vleeswarendoos. “Hammmm? Mama, Hammmm?” en ja hoor, ik zwichtte voor zijn lieve gevraag en gaf hem een plakje ham op brood. Zelfde effect. De ham werd eraf gegeten en het brood bleef liggen.
Maar deze mama is niet gek. Laatste poging om C. zijn brood te laten opeten: chocopasta (“PaaPaa”). En dat was een succes! Het brood ging op. Al probeerde hij wel eerst de pasta eraf te likken:
Project Life album 2012
Begin dit jaar ben ik gestart met een jaaralbum. Een soort foto-dagboek waarin ik ons leven vastleg. Voor later zeg maar, om juist die gewone dagelijkse dingetjes te documenteren. Dingen die C. zich straks niet kan herinneren en wij misschien ook niet (meer). Maar dingen die oh zo leuk zijn om wel te onthouden. Bekijk de voortgang. En ja, ik loop een beetje achter. Gelukkig duurt 2012 nog tot en met 31 december 
Fotos Mobypicture
- Weet wat je wilt 19 april 2012
- Webteksten zorg- en dienstverlening 5 april 2012
- Website voor Facility Estate Network 26 maart 2012
Peet op Social Media