“In deze tijd van minder subsidies, crisis en andere bezuinigingen, hebben wij je steun hard nodig!” Ja, zo ken ik er nog één. Begrijp me goed, ik vind het prima dat al die goede doelen er zijn. De een nog nobeler dan de ander. Maar als ik alle goede doelen die mijn steun vragen, ook werkelijk geld moet gaan geven, dan kan ik ook meteen een help-peet-de-winter-door-fonds oprichten. Want ook al is het “maar 1 euro per maand” dat is mooi wel 12 euro per jaar en dat keer dat aantal goede doelen… ik hou geen cent over!

Ook wij moeten bezuinigen. Zeker met een kleine en minder inkomen. En begrijp me nog een keer goed, daar hebben wij zelf voor gekozen. Maar dat betekent ook dat we andere keuzes moeten maken. Je kunt je geld maar één keer uitgeven. En ik hoop dat het je niet zal verbazen dat ik mijn eigen zoon & gezin laat voorgaan op de kindjes in Afrika en op alle zielige dieren.

Niet dat ik dat niet erg vind. Nee, juist! Ik vind het verschrikkelijk dat er kindjes zijn die honger lijden. Die niet naar een dokter kunnen als ze ziek zijn en die doodgaan als moeder geen borstvoeding kan geven, puur omdat er geen flesvoeding voorhanden is.

Maar ik help graag op een andere manier. Ik koop bijvoorbeeld geen eigen merk luiers, maar Pampers. Die zijn zo vaak in de aanbieding dat ze niet duurder zijn dan huismerken. Maar door het kopen van Pampers draag ik wél regelmatig bij aan een inenting voor een kindje in een 3e wereldland.

Ik help verder graag mensen dicht bij huis. Een schutting plaatsen voor de buren, huiswerkbegeleiding geven aan een nichtje of boodschappen doen voor een zieke vriendin. Ook dit vrijwilligerswerk geeft mij een beter gevoel dan lukraak geld geven aan elk goed doel dat mij als donateur vraagt.

Dus nee, ik wil geen donateur worden. Maar ik help wel op mijn eigen manier mee aan een betere wereld.