Petra (28) woont met man (29) en zoon (1,5) in het midden van Nederland.
Op dit weblog schrijft ze over persoonlijke zaken en haar gezinsleven. Petra werkt als freelance tekstschrijver, webredacteur en blogger. Meer daarover lees je op haar portfoliosite.
Het gemis
We zitten aan tafel. Het avondeten voor ons. De kleine man zit in de box, maar is zo moe dat hij erbij gaat liggen. Hij is aan het dollen van vermoeidheid en probeert zijn plekje te vinden om in slaap te vallen. Ik vertel aan A. hoe onze dag was. C. zat in een hoekje op het kleed van een appeltje te happen. Toen ik erbij kwam zitten wilde hij op schoot, om samen met mij verder te eten. Manlief glimlacht en blijft stil. Ik vraag “waar denk je aan?” en hij antwoordt: “aan moeders”. We zijn beiden stil en met een brok in ons keel eten we verder. Ja, ook die momenten hebben we regelmatig.
Dag 07 – Mijn beste vriend(in)
Oh ja, ik deed ook nog een challenge. Hier is dag 07. Of kan ik beter zeggen blog 07 in deze ‘serie’? Want van dagen, zelfs weken is geen sprake meer. Maar dat had zijn redenen natuurlijk.
Onderwerp van vandaag: mijn beste vriend(in). Nu heb ik er meerdere, dus over wie zal ik dit stukje eens schrijven? Ah! Gewoon… over de top 3.
1. Mijn man is mijn beste vriend
We zijn bijna 11,5 jaar samen. Het kortst van deze top 3, maar wel het meest intens. Hij staat altijd voor me klaar. En ik voor hem. Samen slaan we ons door het leven. Door de moeilijke tijden, maar natuurlijk beleven we ook heel veel leuke en mooie momenten samen. Ik noem onze trouwdag, de geboorte van C., maar niet minder belangrijk zijn de dagelijkse dingen. Een kus, een knuffel, een blik in zijn ogen. Samen eten, zorgen voor C., spelen en chillen voor de tv. Ik hoop dat we dit nog heel lang samen blijven doen.
2. Mijn zus is mijn BFF
19 oktober 1985, toen veranderde mijn leven. Ik kreeg een zusje, en wat voor één! Jarenlang zijn we voor tweeling versleten. En nu nog steeds. Al heb ik nu kort stijl haar en zij een permanent. We deden alles samen, soms tot ergernis van mij, de oudere zus. Maar oh, wat ben ik achteraf blij dat we zoveel herinneringen delen. En nu? We zien elkaar regelmatig. We bellen, smsen, tweeten en facebooken elke dag. We luchten ons hart bij elkaar over zaken die we alleen met elkaar kunnen bespreken. En we doen leuke dingen, zoals samen naar de Kreadoe (waarover later meer). Zusje, jij bent (op z’n Amerikaans) mijn Best Friend Forever!
3. Mijn van-de-basisschool-tot-in-het-bejaardenhuis vriendin
Ik ken haar van de basisschool We zaten in hetzelfde clubje. We gingen naar dezelfde havo en al zaten we in andere klassen, we fietsten elke dag samen heen en terug. Het liefst over de dijk, waar we een eeuwigheid over deden omdat we dan lekker lang konden kletsen. Met het diploma op zak, gingen we onze eigen weg. Ik koos voor Communicatie. Zij studeerde Engels. We bleven elkaar regelmatig zien, al werd dit wel lastiger. Er kwam een poos dat we elkaar bijna niet zagen. Balen! Gelukkig vochten we voor onze vriendschap. We sloegen elke maand een gat in de agenda om elkaar te kunnen zien. En tot op vandaag, houden we dat vol. Zij was getuige op onze bruiloft, ze kwam als eerste van de vriendenclub op kraamvisite. M. is mijn vriendin uit duizenden. En ik hoop dat ze dat tot in het bejaardentehuis blijft.
En… hoe zou jij je beste vriend(in) omschrijven?
Dag 06 – Mijn dag
De Challenge van vandaag; mijn dag. Daarom hieronder zomaar een woensdag:
7 uur: C. ligt in bed en roept “Papa! Papa! Papapapapa”. Mooi, dan kan ik nog even blijven liggen. Manlief is moe, maar ook blij. Dat de kleine man eindelijk papa roept in plaats van altijd mama.
8 uur: We zitten aan het ontbijt. Een papfles en halve boterham voor C. Anderhalve boterham met hagelslag voor mij. A. eet niks, die ontbijt (bijna) nooit.
9 uur: Manlief naar het werk. Mijn boefje ligt weer in bed. Na het ontbijt wil hij vaak nog een uurtje slapen. Ik kleed me aan en slinger Continue reading
Dag 05 – Mijn definitie van liefde
Wanneer ga je verder met je 30-dagen-challenge? Vroeg Maris op Twitter. Nou, bij gebrek aan inspiratie… wist ik dat nog niet. Tot ik me bedacht dat ik deze challenge juist bedoeld had voor de momenten zonder veel inspiratie. Dus, bij deze. Ik stort me er weer op.
Nog even voor degene die nog maar net meelezen: de 30-dagen-challenge is een uitdaging waarbij je over 30 onderwerpen in 30 dagen blogt. Alleen doe ik dat niet in dagen, maar in weken. Zo was de bedoeling. De afgelopen weken heb ik echter niks geschreven. Er waren belangrijkere dingen in mijn leven.
Maar nu ga ik weer verder. Ik was gebleven bij dag 05. Het onderwerp van vandaag is: mijn definitie van liefde. Ik vraag me af of liefde überhaupt te definiëren is. Er zijn zoveel verschillende soorten liefde. Maar ik ga een poging doen… Continue reading
Dag 04 – Wat eten we graag
Het is weer tijd voor een 30-day-challenge-blogje. Met vandaag als onderwerp: Wat eten we graag? Eten is bij ons altijd een compromis. Hij is gek op rijst, ik ben gek op pasta. Ons weekmenu is een gezellige mix van beiden, afgewisseld met hollandse hap.
Vaak staat er een courgetteschotel, of witlof in de oven. Als het mooi weer is, gaat de BBQ aan. Ook al stond er eigenlijk iets anders op het dagmenu. Een lekker kippetje gaat er altijd wel in. En mij kun je snachts wakker maken voor een pizza.
Vanavond staat er spinazie op de planning. Dit aten we de laatste tijd vaak met pasta en spekjes, of met feta uit de oven. Maar vanavond doen we ouderwets. Met aardappels en een gehaktballetje. Tenzij het mooi weer blijft… dan gaat de BBQ natuurlijk weer aan 
Dag 03 – Mijn ouders
De uitdaging, deel drie. Onderwerp: mijn ouders. Voor mijn ouders was ik trouwens uitdaging nummer één. Als eerste van drie kinderen werd ik geboren in het huwelijk van R. en M. Mijn ouders zijn gelukkig nog steeds een koppel vol liefde. Die liefde brachten mijn ouders over op mij. Mama was thuis bij ons. Altijd tijd voor een kopje thee, wat lekkers, buitenspelen, boekjes lezen, lego bouwen of kuntselen. Papa werkte. Als hij thuiskwam kreeg mams een kus, daarna wij. Hij verdween naar boven om zijn pak te wisselen voor vrijetijds kleding en kwam daarna gezellig aan tafel erbij zitten. Smullen van mama’s kookkunsten, luisteren naar onze verhalen.
Er werd thuis veel gelachen. Gedanst, gezongen en samengespeeld. Soms waren mijn ouders streng, precies wanneer het nodig was. Al zag ik dat als kind natuurlijk anders. Ik kan met recht zeggen dat ik mijn ouders dankbaar ben voor alle voeding, opvoeding en liefde die ik kreeg, én nog steeds krijg. Pap, mam, ik hou van jullie!
Dag 02 – Mijn eerste liefde
Vandaag het volgende blogje in mijn 30-days-challenge. Een verhaal over mijn eerste liefde.
Mijn eerste liefde… vanaf wanneer tellen we dan? Vroeger ging ik veel met jongens om. Meer dan dat ik met meisjes speelde. Ik klom in bomen met mijn vriendjes, speelde in de zandbak, waar ik er met water een fijne modderboel van maakte. Mijn meisjes-meisje-buurmeisje kon daar niet tegen, dus ik was al snel met de buurjongens aan het ravotten. Hoewel ik dat nog niet zie als een eerste liefde.
Op de basisschool was ik me voor het eerst bewust van de betekenis van het woord. Ik had “verkering” met een jongetje uit de klas. Niet dat we er verder iets mee deden hoor. Het was gewoon zo. En we speelden rustig met andere vriendjes en vriendinnetjes (ja, toen wel). We deden Madonna en Michael Jackson na en speelden ook met de poppen of in de waterhoek.
Toen we verhuisden naar een nieuwe woonplaats, begon het pas echt. Ik kwam in groep 3, en we vormden meiden- en jongens-clubjes. De meisjes uit de club kregen dan verkering met de jongens uit de club. Als ik mijn dagboeken uit die tijd teruglees, moet ik glimlachen om al die kalverliefdes. M. had met L., M2 had met A., ik had met R. en omdat W. en J. allebei niet mee wilden doen, hadden zij dus automatisch ook met elkaar.
Mijn eerste echte zoen kreeg ik trouwens op mijn 15e. Van mijn vriendje, van wie ik heel veel hield. Met hem zou ik oud worden. Al moest dat in een kartonnen doos. Zo spraken we af. Maar toen kwam ik A. tegen. Op een niet zo nette manier maakte ik de verkering met mijn vriendje uit. Ik kreeg officieel wat met A., acht jaar later trouwde ik met hem en tien jaar later kregen we zoon C. 
Foto is van: Brocantpandje.nl
Fotos Mobypicture
- Weet wat je wilt 19 april 2012
- Webteksten zorg- en dienstverlening 5 april 2012
- Website voor Facility Estate Network 26 maart 2012
Peet op Social Media