Inmiddels zijn we zover dat C. op de vaste momenten zelf aangeeft dat hij op de ‘potj’ wil. En steeds vaker geeft hij op tijd (of nét te laat) aan dat hij moet. De plasjes en de poepjes spoelen we blij juichend samen door de wc. We gaan nog even door en hopelijk zijn we dan deze zomer uit de luiers. Maar voorlopig, ben ik vooral heel trots op het resultaat dat we nu al hebben geboekt.

En hoe dat er dan uitziet? Onze kleine man op wc of pot? Nou… zo:

Nu ben ik nooit zo van de chicklit geweest, maar sinds ik moeder ben, heb ik moeite met het concentreren op literatuur en literaire thrillers. Een chicklit daarentegen, dat lees ik wel zo weg. Nu had ik toch al bedacht dat ik graag boeken wilde lezen geschreven over/voor/door moeders, voor de herkenbaarheid, dus het recensie-aanbod kwam gelegen.

Het verhaal: jonge moeder Christa koos zeven jaar geleden voor het leven met haar (even zo jonge) man en dochter. Maar na al die jaren thuisblijfmoeder te zijn, begint het te kriebelen. Is dit alles? Heeft ze niets gemist? Ze besluit een oude droom achterna te jagen en gaat studeren. Ze stort zich in het studentenleven vol feestjes & flirts en begint een soort van dubbelleven. Haar studiegenoten weten niet dat zij getrouwd is en een dochtertje heeft. En haar man weet niets van die leuke mannelijke studiegenoot.

Uit de cover van het boek lees je niet dat het over een moeder gaat, maar als je het boek leest… snap je ook wel waarom dit zo is. Christa lijkt haast te vergeten dat ze nog een gezin heeft! Wat dat betreft een apart verhaal, dat ik soms met open mond van verbazing heb gelezen. Maar het las wel lekker weg. Sommige gedachten en gevoelens herkende ik van mezelf, met name dat hoofdpersoon Christa opnieuw op zoek gaat naar antwoorden op de vragen wie ben ik, wat doe ik en wat wil ik? De onverwachte wending aan het eind van het verhaal, vond ik wat onrealistisch, maar daardoor was ik wel heel benieuwd hoe het zou aflopen.

Ik vond het een leuk boek om te lezen en raad het je aan! Bijvoorbeeld om lekker op vakantie te lezen. Of ‘s avonds op de bank terwijl de regen buiten herfstig tegen de ramen slaat. Ben jij ook benieuwd geworden naar dit boek van Petra Kruijt? Bestel het dan via Bol.com.

We begonnen bij de verkoop van de scouting. Zij haalden de week voor de vrijmarkt spullen op bij mensen thuis. Van boeken tot meubels. Van speelgoed tot bloempotten. En kunst. Mams kocht een klok voor in het nieuwe prieel. Zus liet haar oog vallen op twee relaxte jaren-70 stoelen. Na een schuurpapiertje en een buitenlak perfect voor op haar balkon. Zelf kocht ik een speelkeukentje voor C., inclusief pannen, deksel, soeplepel, spatel en meer.

Toen we deze tussenstand bij zuslief in de berging hadden gezet, konden we verder naar het grote veld. En ook daar sloeg ik mijn slag. Kleren voor de kleine man. Zag er nog prima uit, sommige dingen zelfs nog nieuw. Broekjes, shirtjes en waterschoenen. Prijs variërend van € 0,50 tot € 2,00. Dat is toch geweldig! Tweedehands of niet, ik ben er blij mee!

Ook kochten we op de vrijmarkt een stoere fiets voor C. Hij wilde er meteen op en kwam er het volgende uur niet meer vanaf. De driewieler heeft een duwstang, dus ideaal voor een langere wandeling. Dag kinderwagen, hallo driewieler!

Na deze gezellige dag sloten we af met een BBQ in de tuin bij paps en mams. Al met al was het een geslaagde koninginnedag.

“Waarom vind je die bank niet mooi dan?” – “Omdat die bank een rokje aan heeft, ik wil het strakker.” – “Vind je dit dan beter?” – “Nee, bah, dat lijkt wel een blokkendoos.” – “Wat is dan strak in jouw ogen?” – “Gewoon wat we nu hebben.” – … – “Maar dan van leer.”

Zomaar één van de gesprekken deze week in huize 18elf. Ik wil een nieuwe bank. Manlief ook, maar eigenlijk ook weer niet. Snap je hem nog? Natuurlijk hebben we het niet over een pak melk. Het geld groeit ons niet op de rug. Het komt evenmin aanwaaien. En er groeit nog steeds geen geldboom in de tuin. Helaas pindakaas. Maar ik ben wel toe aan iets nieuws in huis. En die bank zit vol vlekken (die een ander misschien niet storen, maar mij wel). Komt nog bij dat ik er in de winter statisch van word, omdat hij met nepsuède bekleed is. Maar goed, man wil het voorlopig niet. En daar blijft het nu even bij. Exit nieuwe bank.

Waar manlief wel voor open staat, is een muurtje in de woonkamer verven. Dat dan weer wel. En dus stortte ik me op de kleurenanalyse. De gordijnen worden voorlopig niet vervangen. Zoveel is duidelijk. En ook de keuken kan budgettechnisch niet worden veranderd. Tenzij we de koninginnedagloterij winnen, maar die kans is natuurlijk nihil. Ik toog naar de kluszaak hier op de hoek. Zij bleken dealer van Histor, maar die kleuren stonden me niet aan. We hebben nu Kenia Nuance Camel op de muren, deuren en kozijnen. Een kleur uit de Couleur Locale lijn van Flexa. Het schijnt dat die lijnen goed met elkaar te combineren zijn, dus daar zoek ik het in.

Op naar de tweede verfzaak hier in de buurt. Een specialistisch familiebedrijf dat al járen in het vak zit. De eerste keer dat ik er op de stoep stond, was de winkel gesloten. Waar vind je dat nog? Een winkel die op woensdagmiddag dicht is. In de stad notabene. Maar goed, in het kader van besparen op de kinderopvang kon ik daar nog wel begrip voor opbrengen. Hoewel je dan mogelijk omzet misloopt, maar daar hebben ze vast een gedegen berekening op losgelaten.

Donderdagmorgen, tweede poging. Het is stipt 9 uur en de eigenaar stalt zijn reclameborden en buiten-etalage nog uit, terwijl ik al naar binnen mag. Ik kijk rond en vind al snel de kleurlijn die ik wil. “Waar kan ik u mee van dienst zijn?” De winkelier is een oudere man, ik schat een jaar of 62, één generatie ouder dan mijn eigen ouders. “Ik ben op zoek naar kleurstaaltjes van deze Flexa-lijn. Ik heb nu de nuance camel op de kozijnen en wil daar een warme grijstint bij voor op de muur.” Meneer kijkt me meewarig aan, en steekt vervolgens van wal over ‘jullie generatie’. Dat wij niet kunnen kiezen, dat wij het onszelf zo moeilijk maken. Dat goed niet goed genoeg is, dat we altijd beter, mooier, sneller, perfecter zoeken. Dat zíjn generatie binnen vijf minuten beslist wat ze mooi vinden, en wij er úren over doen. En dan nog niet tevreden zijn.

Ik zou van mijn stoel vallen als ik erop had gezeten. Stond deze man nu echt een relaas te houden over ‘mijn generatie’ en ‘niet kunnen kiezen’, terwijl ik hem slechts om een paar grote kleurstalen vraag? Ik stamel perplex iets als ‘ja, maar er is ook zoveel keus’. Het haalt niets uit. Meneer gaat nog even door. Wij laten die keuzes allemaal toe. Wij laten ons ook ontzettend beïnvloeden door ‘de bladen’, ‘die rotzooi op televisie’, waar hij zelf overigens niet naar kijkt, zo deelt hij me trots mee. Ik moest het ook allemaal niet persoonlijk opvatten.

Maar dat deed ik natuurlijk wel. Deze man bedoelde het ongetwijfeld goed. En hij zat vast met een aantal persoonlijke frustraties. Misschien wel kinderen of kleinkinderen van ‘mijn generatie’ die in zijn ogen totaal mislukt waren omdat ze voor hun gevoel geen goede keuze konden maken door het teveel aan mogelijkheden? Wie zal het zeggen? Terwijl ik afdwaalde van zijn verhaal en me druk maakte om het feit dat er een prijssticker van € 1,00 op het kleurstalenfoldertje zat en mijn knip thuis lag, eindigde hij zijn relaas met: “Zo, dat was de ochtendoverweging.” Pfieuw!

De folder mocht ik toch gratis meenemen. Vast omdat ik zijn verhaal had aangehoord en niet boos was weggelopen. Ergens kan ik er nu wel om lachen, maar een prettig ‘gesprek’ was het op dat moment niet. Ik hoop dat meneer zich op tijd beseft dat ‘mijn generatie’ en alles wat daarna komt, zijn klanten van de toekomst zijn. Want mij is hij kwijt. Ik kom daar met geen voet meer over de drempel. Man, man, ik vroeg alleen om grote kleurstalen. Uiteindelijk stond ik buiten met een foldertje waarin ieniemienie kleurvlakjes zaten. Nutteloos dus. Thuis tikte ik flexa.nl in de adresbalk van mijn browser en ik bestelde grote kleurstalen online. Ik ging juist naar de winkel omdat ik ze direct wilde meenemen. Maar helaas. Dan maar even wachten. Geduld is niet mijn sterkste punt, maar dat zal ook wel weer iets van ‘mijn generatie’ zijn. Lastig hoor. Pff, wat doen we onszelf toch aan.

Toen Maris laatst een ervaring had met een online vriendin die niet bleek te bestaan, kwamen we in gesprek over wie je nu wel en niet kunt vertrouwen op internet. Wie doet zich anders voor dan dat hij of zij is? En wie is online dezelfde als in het echte leven? Het wakkerde mijn nieuwsgierigheid aan, was Maris in het echt net zo gezellig als online? En zouden Emily en C. ook leuk kunnen samenspelen? Tijd om dat uit te proberen!

En zo reden zij vanuit Almere naar Amersfoort. Een gezellige ochtend volgde. Ja, ze was in het echt net zo leuk als online. De klik was er ook irl. En oh, wat leuk om de kindjes eens in het echt samen te zien! C. was door het dolle heen, hij is normaal al druk, maar stuiterde nu van hot naar her. Emily is daarentegen wat rustiger, maar ook zij kwam uit haar schulp en op de kinderboerderij hebben we genoten. Bij het afscheid gaven ze elkaar heel veel kusjes. Met die vriendschap zit het dus ook wel goed

 Ik vond het een geslaagde ochtend en zo te lezen was dat wederzijds. Er komen ongetwijfeld meer van deze speeldates. Maris & Emily, bedankt voor de gezelligheid!

Toen las ik over Evy. Een Belgische dame die je via mp3-tjes vertelt wat je moet doen. En daar ook nog leuke liedjes bij draait. Een vrouw die je aanmoedigt als je op de helft bent. En je een dikke proficiat wenst aan het einde van de les. Want je mag trots op jezelf zijn. Of op z’n Belgisch: fier. De podcast was niet meer te downloaden, maar dankzij mijn netwerk kreeg ik hem per mail. Of was het nu via een usb-stick van m’n zwager? Hoe dan ook… ik kreeg de mp3-tjes.

Maar daarmee was ik er nog niet. Er gingen weer een paar (winter)maanden overheen. Echte bikkels schijnen in weer en wind te lopen. Startende mietjes zoals ik lopen liever niet buiten als het koud & glad is. Ondertussen boekte mijn neef grote successen met hardlopen. Net als andere familie en vrienden. Ik sloot me aan bij een groep twitterende, hardlopende dames, volgde @loopmaatjes en bloggers die hardlopen, zoals Marieke.

Ik liet me hardloopschoenen aanmeten bij Run2Day en ik kocht een iPod Shuffle. Dat was eind maart. Nu, 19 april 2012, gaat de boeken in als de dag dat ik daadwerkelijk startte met hardlopen. En met succes, want ondanks dat het maar 18 minuten waren, ben ik wel ape-trots op mezelf dat ik de les heb uitgelopen.

Het liep ook zo lekker, zo in het bos. Niet te warm, niet te koud. Op mijn nieuwe schoenen, met mijn eerste eigen iPod ever. Met Evy die me vriendelijk vertelt dat ik goed bezig ben. En ineens was daar de dikke proficiat. Ik mocht nog even uitlopen en het was klaar. Niets van dat beeld dat ik had: een bezwete en naar adem happende Peet. Nee, een jonge moeder met een mega grijns op haar kop, omdat ze nu echt was begonnen met hardlopen. Het viel me 100% mee. Het smaakt naar meer!

Inmiddels weet hij heel goed het verschil tussen “Papa”, “Mama” en “C.”, want ook zijn eigen naam kan hij nu redelijk goed zeggen. We zijn weer een (grote) stap verder in zijn ontwikkeling. En hoewel hij me nu probeert te bespelen door heel charmant “Mamáá?” te vragen als hij iets van me gedaan wil hebben, geniet ik met volle teugen van deze nieuwe mijlpaal.